Το τελευταίο «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη γράφτηκε σήμερα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στη Νίκαια, στην παλιά του γειτονιά. Εκεί όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, εκεί όπου επέστρεφε συχνά μέσα από τις αφηγήσεις και τα τραγούδια του, συγγενείς, φίλοι και άνθρωποι που τον αγάπησαν αποχαιρέτησαν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς ερμηνευτές του ελληνικού τραγουδιού.
Η Εξόδιος Ακολουθία τελέστηκε στις 13:00 στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας, ενώ ακολούθησε η ταφή του στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Όμως το αντίο είχε αρχίσει πολλές ώρες νωρίτερα. Από το απόγευμα της Κυριακής, η Νίκαια είχε ανοίξει την αγκαλιά της για να υποδεχθεί ξανά το δικό της παιδί. Χιλιάδες άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους γύρω από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας, ενώ εκατοντάδες παρέμειναν εκεί ολόκληρη τη νύχτα, συμμετέχοντας στη λαϊκή αγρυπνία που είχε ζητήσει η οικογένειά του.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάποιοι έχοντας έρθει ακόμη και από περιοχές εκτός Αττικής, περίμεναν υπομονετικά για να περάσουν μπροστά από τη σορό του. Κρατούσαν λευκά λουλούδια, φωτογραφίες και πλακάτ με λόγια από τα τραγούδια του.
Δεν αποχαιρετούσαν μόνο έναν τραγουδιστή. Αποχαιρετούσαν έναν άνθρωπο του οποίου η φωνή είχε μπει στις προσωπικές τους ιστορίες: στους έρωτες που τελείωσαν, στις νύχτες που παρατάθηκαν μέχρι το πρωί, στις χαρές και στις ήττες που κάποτε χρειάστηκαν ένα τραγούδι για να ειπωθούν.
Όταν η σορός του έφθασε στην εκκλησία, λίγο μετά τις 19:30, πέρασε με δυσκολία ανάμεσα στο πυκνό πλήθος. Οι συγκεντρωμένοι έραιναν το όχημα με λουλούδια, χειροκροτούσαν και φώναζαν «αθάνατος».
Ήταν μια υποδοχή που έμοιαζε με τελευταία εμφάνιση – χωρίς σκηνή και προβολείς, με μοναδικό φως την αγάπη ενός κόσμου που δυσκολευόταν ακόμη να πιστέψει τον ξαφνικό χαμό του.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Από σταματημένα αυτοκίνητα μπροστά στον ναό ακούγονταν δυνατά οι μεγάλες επιτυχίες του.
Ο κόσμος τραγουδούσε με μία φωνή το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και τις «Ώρες μικρές», αφήνοντας τους τίτλους των τραγουδιών του να αποκτήσουν, για μία νύχτα, ένα άλλο, οδυνηρά κυριολεκτικό νόημα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η θλίψη ήταν αποτυπωμένη στα πρόσωπα των ανθρώπων που είχαν συγκεντρωθεί στη Νίκαια.
Μιλούσαν για τις συναυλίες του, για τα τραγούδια που είχαν συνδέσει με συγκεκριμένες στιγμές της ζωής τους, για τους ανθρώπους που ο Γιώργος είχε βοηθήσει πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας και για την ιδιαίτερη σχέση που είχε καταφέρει να δημιουργήσει με το κοινό του.
Πίσω από την εκκεντρική σκηνική εικόνα, τα αιχμηρά κοστούμια και τις ανατροπές με τις οποίες έπαιζε διαρκώς, ο Γιώργος Μαζωνάκης παρέμενε για τον κόσμο ένα αυθεντικό λαϊκό παιδί: οικείο, απρόβλεπτο, τρυφερό και δικό του.
Ένας καλλιτέχνης που μπορούσε να γεμίσει μια μεγάλη πίστα ή μια συναυλιακή σκηνή, αλλά δεν έχανε ποτέ – όπως έλεγαν όσοι τον γνώριζαν – την άμεση επαφή με τον άνθρωπο που στεκόταν απέναντί του.
Αυτή η σχέση φάνηκε καθαρότερα από ποτέ στο τελευταίο του αντίο. Ο κόσμος τον συνόδευσε όπως τον είχε αγαπήσει: με δυνατές φωνές, λουλούδια, χειροκροτήματα και τραγούδια. Κατά τη διάρκεια της εξοδίου οι ιερείς θυμούνται τον μικρό Γιώργο που έψελνε όταν ήταν μικρός.
Με το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» αποχαιρέτησε τον Μαζωνάκη στον επικήδειό του ο Μητροπολίτης Νίκαιας Αλέξιος. «Είμαστε ικανοποιημένοι με τη συμπεριφορά του, με την αγάπη του στη Νίκαια, με την πολύτιμη προσφορά του σε αδελφούς που είχαν ανάγκη, με τα λόγια του γεμάτα αγάπη προς όλους» είπε σε κλίμα απόλυτης συγκίνησης.
Όταν τελείωσε η εξόδιος ακολουθία και η πομπή ξεκίνησε για το Γ΄ Νεκροταφείο, ο κόσμος ξέσπασε σε παρατεταμένο χειροκρότημα, συνοδεύοντας τον Γιώργο Μαζωνάκη στην τελευταία του διαδρομή. Φωνάζοντας “Καλό δρόμο” και τραγουδώντας ο κόσμος πέταξε αμέτρητα λουλούδια πάνω στο όχημα που ξεκίνησε για την τελευταία του κατοικία.
Συγγενείς, φίλοι, θαυμαστές και καλλιτέχνες συγκεντώθηκαν στο Γ΄ Νεκροταφείο Νίκαιας για να αποχαιρετίσουν τον καλλιτέχνη. Eπιθυμία της οικογένειας ήταν η ταφή να γίνει σε κλειστό οικογενειακό κύκλο, ωστόσο πλήθος κόσμου ακολούθησε την σορό -με δυσκολία να αποχωριστεί τον καλλιτέχνη την ύστατη στιγμή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αρκετός κόσμος εισήλθε στο Γ’ Νεκροταφείο Νίκαιας όπου αυτήν την ώρα πραγματοποιείται η ταφή του Γιώργου Μαζωνάκη. Οι περισσότεροι άφησαν ένα λουλούδι στο μνήμα και στην συνέχει αποχώρησαν. Ωστόσο, αρκετός είναι ο κόσμος που παραμένει στο σημείο.
Έξω από την Αγία Τριάδα έμειναν λουλούδια, άνθρωποι και ο απόηχος των τραγουδιών του Μαζωνάκη. Ένα τέλος χωρίς επιστροφή για υπόκλιση. Η Νίκαια αποχαιρέτησε τον τραγουδιστή όπως ακριβώς τον είχε αγκαλιάσει όταν ξεκινούσε: σαν ένα δικό της παιδί που πήγε μακριά, αλλά δεν έπαψε ποτέ να κουβαλά τη γειτονιά μέσα του.
Φίλοι και συνάδελφοι βρέθηκαν στο τελευταίο αντίο του Γιώργου Μαζωνάκη
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο κόσμος τίμησε τη μνήμη του τραγουδιστή πέρα από κάθε προσδοκία. Τραγούδησε, χειροκρότησε, φώναξε «αθάνατος» και χόρεψε ζεϊμπέκικο έξω από την εκκλησία. Ήταν ο αυθόρμητος τρόπος με τον οποίο χιλιάδες άνθρωποι θέλησαν να του επιστρέψουν κάτι από όσα τους είχε δώσει.
Έφυγε νωρίς, όμως η φωνή του είχε ήδη δεθεί με τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Κάθε φορά που θα ακούγεται το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» ή κάποιος θα σηκώνεται να χορέψει ένα από τα ζεϊμπέκικά του, θα θυμόμαστε τη θέση που είχε ο Γιώργος Μαζωνάκης στη ζωή του κόσμου που τον αγάπησε.
