Ένα άτυπο πέπλο σιωπής φαίνεται να καλύπτει την περίοδο της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης στο νησί των Κυθήρων. Σε αντίθεση με άλλα ελληνικά νησιά, όπου η μνήμη της Αντίστασης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καλλιεργείται και οι τοπικοί αγωνιστές τιμώνται, στα Κύθηρα δεν έχει συμβεί κάτι ανάλογο. Σήμερα, οι επισκέπτες δεν συναντούν ούτε καν ένα μνημείο που να αναφέρεται σε αυτήν την εποχή.
Στο επιστημονικό κείμενο με τίτλο «Μεταπολεμικές Κληρονομιές στο Νησί των Κυθήρων: Λήθη έναντι Ιστορικής Μνήμης», η ερευνήτρια Ειρήνη Λαγάνη ανοίγει τον φάκελο αυτής της συχνά αποσιωπημένης περιόδου. Η μελέτη διερευνά το πώς και το γιατί τα Κύθηρα επέλεξαν συλλογικά τον δρόμο της λήθης, εξετάζοντας τα εξής κρίσιμα ζητήματα:
Ο διχασμός Βορρά και Νότου: Πώς αναπτύχθηκε το αντιστασιακό κίνημα στο βόρειο τμήμα του νησιού, ενώ στο νότιο, υπό τον φόβο γερμανικών αντιποίνων, η Αντίσταση συνάντησε εμπόδια.
Η αποφυγή του Εμφυλίου: Ο τρόπος με τον οποίο, παρά τις βαθιές ιδεολογικές διαφορές, η τοπική κοινωνία κατάφερε τελικά να αποτρέψει την εξάπλωση ενός καταστροφικού εμφυλίου πολέμου στο νησί.
Ο κίνδυνος της ιστορικής άγνοιας: Η προειδοποίηση ότι η υποτίμηση αυτής της περιόδου και η απουσία διδασκαλίας της τοπικής ιστορίας, αφήνουν τις νεότερες γενιές ευάλωτες στην προπαγάνδα ακροδεξιών και νεοναζιστικών μορφωμάτων.
Πρόκειται για μια σημαντική συνεισφορά στην αποκατάσταση της τοπικής ιστορίας, η οποία στοχεύει στη γνώση, τη συμφιλίωση με το παρελθόν και την απόρριψη της άγνοιας.
Η μελέτη έχει δημοσιευτεί στο συλλογικό τόμο “Heritage and Memory of War.Responses from Small Islands” Edited by G.Carr and K.Reeves,Routledge, N.York & London, 2015.
