The study was written by the archaeologist Γιάννη Σακελλαράκη. Η έρευνα επικεντρώνεται στα αποτελέσματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν κατά τη δεκαετία του 1990 στο ιερό κορυφής του Αγίου Γεωργίου στο Βουνό.
Summary
Η παρούσα μελέτη εξετάζει τη σημασία της ανακάλυψης ενός μινωικού ιερού κορυφής στον Άγιο Γεώργιο στο Βουνό των Κυθήρων, το οποίο αποτελεί το μοναδικό μέχρι στιγμής ακέραιο ιερό αυτού του τύπου που έχει εντοπιστεί εκτός Κρήτης. Η θέση του ιερού, σε άμεση οπτική επαφή με τον μινωικό οικισμό στο Καστρί, υπογραμμίζει τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξε το νησί στη διάδοση της μινωικής θρησκευτικής και πολιτισμικής επιρροής στο Αιγαίο και την ηπειρωτική Ελλάδα.
Η ανασκαφική έρευνα έφερε στο φως έναν εξαιρετικά πλούσιο όγκο ευρημάτων, ο οποίος περιλαμβάνει χάλκινα ειδώλια ανθρώπων και ζώων, κοσμήματα, λίθινα σκεύη και τεράστιες ποσότητες κεραμικής που χρονολογούνται κυρίως στη Νεοανακτορική περίοδο. Ιδιαίτερης σημασίας είναι τα χάλκινα αναθήματα, τα οποία παρουσιάζουν στενές τυπολογικές ομοιότητες με αντίστοιχα ευρήματα από μεγάλα κρητικά ιερά κορυφής, όπως αυτό του Γιούχτα. Επίσης, η παρουσία αντικειμένων από πολύτιμα υλικά και η ύπαρξη λίθινων αγγείων με ιερογλυφική γραφή ή Γραμμική Α ενισχύουν την άποψη ότι το ιερό δεν εξυπηρετούσε μόνο τον τοπικό πληθυσμό, αλλά αποτελούσε σημαντικό θρησκευτικό κέντρο για τους ναυτιλλομένους που διέσχιζαν τους στρατηγικούς θαλάσσιους δρόμους γύρω από το ακρωτήριο Μαλέας.
Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ιερό του Αγίου Γεωργίου αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της «μινωικοποίησης» των Κυθήρων και της οργανικής τους ένταξης στο μινωικό θρησκευτικό σύστημα. Η λειτουργία του ιερού λειτούργησε ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Κρήτη και την Πελοπόννησο, διευκολύνοντας την ανταλλαγή ιδεών και την καθιέρωση μινωικών λατρευτικών πρακτικών σε μια ευρύτερη γεωγραφική ζώνη πέραν των ορίων της μεγαλονήσου.
