Με την εισήγηση αυτή ο ομότιμος καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Λεοντσίνης επιχειρεί να αναδείξει όψεις πολιτισμικών ταυτοτήτων, που βαθμιαία εισχώρησαν και εγχαράχθηκαν στους κατοίκους των νησιών του Ιονίου πελάγους όπως επίσης, με διακριτές διαφορές, και στους πληθυσμούς πλησιόχωρων προς αυτά τα νησιά ηπειρωτικών περιοχών, που αναγνωρίζονταν ως ηπειρωτικά εξαρτήματά τους, δηλαδή του Βουθρωτού, της Πάργας, της Πρέβεζας και της Βόνιτσας αλλά και των Κυθήρων και των Αντικυθήρων, νησιά που βρίσκονται μετά τις παρυφές του Ιονίου πελάγους προς νότια.
Το νέο πολιτισμικό φαινόμενο κυοφορείται στη στροφή του 18ου προς το 190 αιώνα, στη συγκεκριμένη ενότητα νησιωτικού χώρου, με καινοφανή ονοματικό προσδιορισμό («Επτάνησος»), που επινοήθηκε αυτήν την περίοδο και επικράτησε με βάση τα επτά μεγαλύτερα νησιά της ευρύτερης περιοχής του Ιονίου πελάγους. Από τότε η περιοχή ορίζεται με συγκεκριμένη γεωγραφική ταυτότητα, φέροντας επίσης την ιστορική ονομασία «Ιονικαί Νήσοι», που προηγείται της ονομασίας «Επτάνησος» και που οι δύο ονομασίες, όπως θα δηλωθεί κατωτέρω, χρησιμοποιούνταν για να δηλώνουν κατά περίπτωση κάτι το διαφορετικό.
Η εισήγηση έγινε στα πλαίσια του Δ΄ Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Νεοελληνικών Σπουδών που πραγματοποιήθηκε στη Γρανάδα από τις 9 έως τις 12 Σεπτεμβρίου 2010 με θεματική «Ταυτότητες στον ελληνικό χώρο (από το 1204 έως σήμερα)». Διαβάστε την στο ανάτυπο που επισυνάπτουμε παρακάτω.
