Η περίφημη σκηνή από τον «Μπακαλόγατο», τη θυμάστε πιστεύω, όπου ο θρυλικός Ζήκος ωρύεται «μαλώνεις ρε;» κι όταν ο Ρίζος του απαντά «μαλώνω», εκείνος γυρνάει έντρομος προς την υποτιθέμενη προστασία του φωνάζοντας «μην ακούς τι λέω, κράτα με», δεν είναι πια μια παλιά ασπρόμαυρη κωμωδία. Αν ζούσε σήμερα ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο κορυφαίος αυτός ανατομικός αναλυτής της ρωμέικης ψυχοσύνθεσης μέσω της φάρσας, θα έτριβε τα χέρια του. Είναι το επίσημο εγχειρίδιο άσκησης κυβερνητικής πολιτικής και κρατικής ασφάλειας σε αυτή τη γεμάτη εκπλήξεις γωνιά των Βαλκανίων.
Μετά το αποτρόπαιο έγκλημα της Θεσσαλονίκης, η σημειολογία του εγχώριου παρακράτους ξεπέρασε κάθε όριο ανεκτικότητας. Παρακολουθούμε το γνωστό, θλιβερό υπερθέαμα, κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να προβαίνουν σε εκκωφαντικές, σχεδόν υστερικές τοποθετήσεις, παριστάνοντας τους θεματοφύλακες μιας αστικής ηθικής που οι ίδιοι έχουν αλέσει προ πολλού στην κρεατομηχανή του πολιτικού ρεαλισμού. Δίπλα τους, οι γνωστοί άσφαιροι δημοσιογράφοι, αυτοί οι πνευματικοί ευνούχοι των τηλεοπτικών παραθύρων, επιδίδονται σε περισπούδαστες, δήθεν βαθυστόχαστες αναλύσεις, που μοιάζουν με επιστημονικά εγχειρίδια του τίποτα, γραμμένα από ανθρώπους που δεν έχουν δει ποτέ τους την πραγματικότητα έξω από το κλιματιζόμενο στούντιο.
Όλοι σας παρακαλάμε, λοιπόν. Πιάστε τους. Αν δεν μπορείτε τουλάχιστον, σταματήστε να υποδύεστε τους οργισμένους τιμωρούς την ώρα που ικετεύετε στο παρασκήνιο να σας κρατήσουν για να μην αναγκαστείτε να κάνετε τη δουλειά σας. Διότι, κυρίες και κύριοι της εξουσίας, η υπόθεση για την οποία κόπτεστε –όποια κι αν είναι αυτή κάθε φορά στον μακρύ κατάλογο της εθνικής μας καφκικής δικονομίας– στερείται μέχρι στιγμής μιας μικρής, ασήμαντης λεπτομέρειας: αποδείξεων. Δεν υπάρχει προκήρυξη, δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης, δεν υπάρχουν στοιχεία, δεν υπάρχει γενετικό υλικό, δεν υπάρχει καν προσαγωγή. Κι όμως, το γαϊτανάκι της ετυμηγορίας έχει ήδη στηθεί στις τηλεοπτικές αυλές.
Ζούμε στον απόλυτο θρίαμβο της προκατασκευασμένης ενοχής. Αν μια γυναίκα βρεθεί δολοφονημένη με μαχαίρι, το κοινωνικό και πολιτικό αντανακλαστικό κουρδισμένο από τα talk shows, αποφαίνεται ακαριαία. «Αφού έτσι γίνονται οι γυναικοκτονίες, σίγουρα την έφαγε ο άντρας της. Βάλτε τον μέσα!». Χωρίς έρευνα, χωρίς μάρτυρες, χωρίς ομολογία. Ο ορισμός του κράτους δικαίου στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι η σπέκουλα. Ο καθένας δικαιούται να υποψιάζεται ό,τι τρέφει τις ιδεοληψίες του, από τρομοκρατία μέχρι ξεκαθάρισμα της μαφίας, κι από προσωπικές διαφορές μέχρι σκοτεινή προβοκάτσια των ξένων δυνάμεων. Όμως η δικαιοσύνη , θεωρητικά πάντα, ας μην γελιόμαστε, δεν ασκείται με το ένστικτο του καφενόβιου.
«Η ελληνική αστυνομία διαθέτει μια μοναδική, σχεδόν μεταφυσική ικανότητα: εξιχνιάζει το τέλειο, αόρατο έγκλημα στο σκοτάδι, και τυφλώνεται μπροστά στο φως της ντάλα μεσημεριάς.»
Το ερώτημα δεν είναι αν η αστυνομία μπορεί. Το ερώτημα είναι ποιον επιλέγει να δει. Η ίδια αστυνομία που κατάφερε να εντοπίσει τον δολοφόνο του Νίκου Σεργιανόπουλου, έναν άνθρωπο-φάντασμα, κρυμμένο στα πιο σκοτεινά και απρόσιτα στέκια της περιθωριακής σκιάς, αποδείχθηκε κολοσσός. Η ίδια αστυνομία που ξετρύπωσε τους δολοφόνους του Μανώλη Καντάρη, παράτυπους μετανάστες χωρίς κανένα ίχνος, χωρίς ταυτότητα, χαμένους μέσα στο χάος της παρανομίας, έπραξε το καθήκον της. Η ίδια αστυνομία που εξιχνίασε την απαγωγή Παναγόπουλου, σπάζοντας το «τέλειο έγκλημα» με τα τηλέφωνα-φαντάσματα, χωρίς γενετικό υλικό και χωρίς καμία κάμερα να έχει καταγράψει τους δράστες, θριάμβευσε.
Πώς γίνεται, λοιπόν, αυτή η ίδια, η παντεπόπτης και ικανότατη αστυνομία, να μην μπορεί να βρει το παραμικρό στοιχείο για τους εγκληματίες της Μαρφίν; Ένα έγκλημα που διαπράχθηκε μέρα μεσημέρι, στο πιο κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας, κάτω από το βλέμμα αμέτρητων καμερών, με εκατοντάδες μάρτυρες και με τους δράστες να διαφεύγουν χρησιμοποιώντας το μετρό; Δεκαέξι χρόνια μετά, η υπόθεση ανοιγοκλείνει σαν σκουριασμένο παράθυρο σε εγκαταλελειμμένο σπίτι. Καμία εξέλιξη. Μόνο ένα αφήγημα που τρέχει σαν γάργαρο νερό από κυβερνητική βρύση, έτοιμο να ξεπλύνει την πολιτική ανικανότητα. Το ίδιο ισχύει και για τη δολοφονία του Γκιόλια, το ίδιο και για τις εκτελέσεις των Καπελώνη και Φουντούλη.
Όσο δεν τους πιάνετε, όσο οι δράστες παραμένουν απρόσωποι, χωρίς όνομα, χωρίς συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και χωρίς ταυτότητα, τόσο το καλύτερο για τη βιομηχανία της μικροκομματικής σπέκουλας. Ο ένοχος μετατρέπεται σε υγρό στοιχείο, παίρνει το σχήμα του δοχείου στο οποίο τον χύνετε κάθε φορά. Δεν πάνε καλά οι δημοσκοπήσεις; Φταίει η «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς». Έχουμε κοινωνική κατακραυγή για τα σκάνδαλα; Θυμηθείτε τη Μαρφίν. Περνάμε αντιλαϊκά μέτρα και δυναμώνουν οι απεργίες; Ανασύρετε ένα τραγούδι του Πάνου Βλάχου, δυο χρόνια μετά, για να στήσετε ένα σκηνικό τεχνητής θυματοποίησης απλωμένο σε ένα τεράστιο χωροχρονικό τερέν.
Το «για τη Μαρφίν δεν λέτε τίποτα» έχει μετατραπεί στην απόλυτη, καλτ επωδό του ελληνικού διαδικτύου, το ψηφιακό λιβάνι με το οποίο η δεξιά παράταξη ξορκίζει κάθε δική της αποτυχία. Είναι το ξαναζεσταμένο φαγητό που σερβίρετε κάθε φορά που η πραγματικότητα στριμώχνει το κυβερνητικό αφήγημα.
Και αφήστε, παρακαλώ, τα παραμύθια για την «κακή Αριστερά» που δήθεν σας εμποδίζει να επιβάλλετε τον νόμο. Ποια Αριστερά σας εμπόδισε να κρατήσετε φυλακισμένη την Ηριάννα, επειδή το έγκλημά της ήταν ότι πήγε διακοπές στη Βαρκελώνη; Ποια Αριστερά σας σταμάτησε από το να καταδικάσετε τον Ρωμανό για ένα «ίχνος» DNA σε έναν χώρο που είχε εξαϋλωθεί; Όταν θέλετε να βάλετε αθώους στη φυλακή, καμία Αριστερά δεν σας εμποδίζει. Γιατί σας εμποδίζει τώρα που πρέπει να βάλετε τους πραγματικούς ενόχους;
Ποια Αριστερά, αλήθεια, σας ανάγκασε να καταργήσετε τις άδειες και τα βασικά δικαιώματα αποκλειστικά και μόνο για τους καταδικασμένους της «17 Νοέμβρη», την ίδια ώρα που οι μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής, οι δολοφόνοι του Τεμπονέρα και του Καλτεζά, και μέχρι πρόσφατα ο Κορκονέας, κυκλοφορούν ελεύθεροι, ωραίοι και αποκαταστημένοι; Για να μην ανοίξουμε το κεφάλαιο των παλιών πραξικοπηματιών και των βασανιστών της Χούντας που πέθαναν στις επαύλεις τους ή απόλαυσαν τη θεσμική ασυλία του κράτους σας.
Φτάνει πια με τα σόου. Φτάνει με τα καραγκιοζιλίκια, τις γελοιότητες και τα κροκοδείλια δάκρυα της τηλεοπτικής συμπόνιας. Η εργαλειοποίηση του θανάτου και η λάσπη στον ανεμιστήρα είναι το έσχατο καταφύγιο των πολιτικά χρεοκοπημένων. Αν έχετε κράτος, αν έχετε αστυνομία, αν έχετε ίχνος αξιορέπειας: Πιάστε τους. Διαφορετικά, κρατήστε τον Ζήκο μέσα σας και σωπάστε.
