Κάπως τα έφερε η ζωή να εργάζομαι σήμερα για την κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ. Και ομολογώ ότι μου προκαλεί πραγματικά αλγεινή εντύπωση η σπουδή με την οποία γράφονται στην Ελλάδα κείμενα εναντίον του, τη στιγμή που είναι από τους λίγους Ευρωπαίους ηγέτες που αρθρώνουν έναν νηφάλιο και αξιοπρεπή λόγο σε μια εξαιρετικά κρίσιμη διεθνή συγκυρία.
Η Ισπανία αρνήθηκε να επιτρέψει τη χρήση του εδάφους της ως εφαλτήριο για τα πλήγματα στο Ιράν, ακόμη και μετά τις απειλές οικονομικών αντιποίνων από τον Τραμπ. Σήμερα o Σάντσεθ τοποθετήθηκε καθαρά με μια μόνο φράση: «Δεν μπορούμε να απαντήσουμε σε μια παρανομία με μια άλλη, γιατί έτσι αρχίζουν οι μεγάλες καταστροφές της ανθρωπότητας». Γι’ αυτό και διεθνή μέσα ήδη τον παρουσιάζουν ως τον μοναδικό ίσως Ευρωπαίο ηγέτη που συγκρούεται τόσο ανοιχτά με τη λογική Τραμπ, επαναφέροντας ακόμη και το ιστορικό σύνθημα της ισπανικής κοινωνίας από το 2003 και την αντίθεσή της στην εισβολή στο Ιράκ: “No a la guerra”.
Κι όμως, στην Ελλάδα κυκλοφορεί σχεδόν αντανακλαστικά η βεβαιότητα ότι «είπε ψέματα», ότι «έκανε κωλοτούμπα», ότι «η επανάστασή του κράτησε μια μέρα» – με αφορμή ισχυρισμούς ότι δήθεν υπαναχώρησε μετά από πιέσεις της Ουάσιγκτον. Παρότι ο Ισπανός υπουργός Εξωτερικών το διέψευσε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπήρξε καμία αλλαγή θέσης. Την ίδια στιγμή αναπαράγεται μηχανικά και το στερεότυπο του «φιλότουρκου Σάντσεθ» – μια εύκολη ετικέτα που αγνοεί πλήρως την πολυπλοκότητα της ισπανικής εξωτερικής πολιτικής.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η κανονικοποίηση ενός τραμπικού δημόσιου λόγου όπου η ειρωνεία, η καχυποψία και τα fake news υποκαθιστούν την ψύχραιμη ανάλυση.
Κωστής Κορνέτης
