Η ελαιοπαραγωγή στην Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, καθώς επηρεάζεται ταυτόχρονα από την κλιματική κρίση, τις στρεβλώσεις της αγοράς και τη δομική αδυναμία του αγροδιατροφικού συστήματος να εξασφαλίσει δίκαιες και σταθερές τιμές τόσο για τους καταναλωτές όσο και για τους μικρομεσαίους παραγωγούς. Παρά τη διαχρονικά υψηλή ποιότητα της ελληνικής παραγωγής και τη στρατηγική σημασία της για την αγροτική οικονομία, την περιφερειακή συνοχή και τη δημόσια υγεία, η βιωσιμότητα του τομέα απειλείται.
Οι βασικοί κίνδυνοι περιλαμβάνουν την αυξανόμενη συγκέντρωση της αγοράς, τον περιορισμένο βαθμό τεχνικής υποστήριξης και πρόσβασης σε χρηματοδοτικά εργαλεία, καθώς και την έλλειψη ουσιαστικών κινήτρων για τη συμμετοχή των νέων στον πρωτογενή τομέα.
Το κείμενο υποστηρίζει την ανάγκη για έναν νέο στρατηγικό σχεδιασμό δημόσιας πολιτικής, ο οποίος θα ενισχύει την κλιματική ανθεκτικότητα, την καινοτομική ικανότητα και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της μικρής και μεσαίας ελαιοπαραγωγής, διασφαλίζοντας ταυτόχρονα την επισιτιστική ασφάλεια, την ποιότητα των προϊόντων και την προσβασιμότητά τους για τον γενικό πληθυσμό.
