Μπορεί να ακούγονται παλιές, παράξενες ή ακόμα και αστείες. Αυτό ίσως να είναι το πιο συναρπαστικό στοιχείο αυτών των λέξεων. Αν και μοιράζονται την ίδια βασική σημασία, η κάθε μία έχει τη δική της ετυμολογική προέλευση και απόχρωση.
Σε κάθε μεταβατική πολιτική περίοδο, η κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με τα ίδια διαχρονικά συμπτώματα της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Οι ιδέες υποχωρούν και το όραμα για το κοινό καλό αντικαθίσταται από την προσωπική φιλοδοξία. Το πολιτικό προσκήνιο κατακλύζεται από συγκεκριμένους ανθρώπινους χαρακτήρες, τους οποίους η ελληνική γλώσσα έχει περιγράψει με μοναδική ακρίβεια.
Πρώτος και καλύτερος εμφανίζεται ο αρχολίπαρος. Είναι ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει ιδεολογικούς φραγμούς, αλλά κινείται με μοναδικό γνώμονα το πώς θα κολακεύσει την εκάστοτε ηγεσία. Θα τον δείτε να «λιπαρεί», να ικετεύει στις αυλές των ισχυρών και να εξαργυρώνει τη δουλοπρέπειά του με μια θέση στον ήλιο της εξουσίας. Για τον αρχολίπαρο, η αξιοπρέπεια είναι μικρό τίμημα μπροστά στην απόκτηση ενός τίτλου.
Δίπλα του συνωστίζεται ο κλασικός θεσιθήρας. Αυτός ο αδίστακτος κυνηγός αξιωμάτων δεν ενδιαφέρεται για το αντικείμενο της θέσης που διεκδικεί, ούτε διαθέτει απαραίτητα τα προσόντα για να την υπηρετήσει. Το μόνο που τον νοιάζει είναι το «καρέκλωμα». Μεταπηδά από το ένα πόστο στο άλλο, αρκεί η νέα του καρέκλα να είναι ψηλότερη από την προηγούμενη.
Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται ο αρχομανής. Εδώ δεν μιλάμε απλώς για καιροσκοπισμό, αλλά για μια βαθιά, σχεδόν παθολογική εμμονή με τον έλεγχο και τη διοίκηση. Ο αρχομανής τρέφεται από την υποταγή των άλλων και την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του.
Είναι οι τρεις χαρακτήρες που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να «κυριαρχήσουν» στην πολιτική σκηνή των Κυθήρων. Συνυπάρχουν, αλληλοσυμπληρώνονται και ενώνουν τις δυνάμεις τους. Όχι πάντοτε φανερά. Υπόγεια κυρίως. Κάποιοι τους υπερθεματίζουν, τους αναγάγουν σε μελλοντικούς «σωτήρες» του τόπου. Οι «επαναστάτες» των αμφιθεάτρων έχουν μετατραπεί σε διαχειριστές της μιζέριας. Είναι εγκλωβισμένοι στην ανάγκη να διατηρήσουν πάση θυσία τη θέση τους μέσα στον κόσμο όπως αυτός υπάρχει, αντί να τον ανατρέψουν. Η πολιτική έχει μετατραπεί σε ανώνυμη εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Ζούμε την περίοδο των ομόκεντρων κομματικών κύκλων. Αυτή προσπαθούν να επιβάλλουν ως μία «κανονικότητα».
Αλλοίμονο για τον τόπο. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται. Και αυτή τη φορά θα μιλάμε για τραγωδία. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε την Ιστορία και πολύ περισσότερο δεν διδασκόμαστε από αυτή. Να θυμίσω στους παλαιότερους τον «αγώνα» τότε, να φύγει «ο Αχναράς»!. Και είδαμε την πρόοδο και τα κεσάτια μας!
Τόσα χρόνια έχουν περάσει και όμως είμαστε στον ίδιο παρανομαστή. Τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Σίγουρα έχουν αλλάξει κάποια πράγματα, αλλά, προς το χειρότερο.
Η ακτοπλοϊκή συγκοινωνία (αναπολούμε τα χρόνια του Ιόνιου και άλλων πλοίων που πραγματικά εξυπηρετούσαν το νησί), η εσωτερική συγκοινωνία (ανύπαρκτη πλέον), το Κυριακάτικο παζάρι του Ποταμού (όλα τα Κύθηρα συγκεντρώνονταν την ημέρα αυτή στον Ποταμό. Έμοιαζε με ένα άτυπο ραντεβού συνάντησης όλων όσων βρίσκονταν στο νησί. Πρόσωπα και φιγούρες ταυτισμένες με το Κυριακάτικο συναπάντημα σε αυτή την πανέμορφη πλατεία). Φρόντισαν οι Δημοτικοί άρχοντες να το μειώσουν. Προσπαθούν να το εξαλείψουν με την αρωγή πάντοτε των ντόπιων «επιτελών».
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος ήταν αρωγός στην προσπάθεια αναβάθμισης και διαιώνισης του παζαριού.
Και τώρα;
Ούτε καν τους αγγίζει. Το υπάρχον έντυπο υλικό με την ιστορία της πλατείας και του παζαριού είναι στα αζήτητα. Ασχολούνται με τα σπιτάκια από την Αυστρία, πώς να οργανώσουν νοθευμένες και κατευθυνόμενες εκλογές για να πάρουν ένα ακόμα αξίωμα. «Έχω κανονίσει και θα πάρεις 25 ψήφους από εμένα». Τέτοια «μεγαλεία», τέτοιος «πολιτισμός». Έχουν να ασχοληθούν με πολύ σοβαρότερα πράγματα. Πώς να ποδηγετήσουν τον Σύλλογο και να τον εμπλέξουν στα πολιτικά τους σχέδια. Επιστρατεύουν ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη για να φτιάξουν σκιτσάκια. Να αποτυπώσουν το τρίπτυχο της ιδεολογίας τους : ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Και ως επίλογο αυτό το φοβερό «σλόγκαν»: «Μιάσματα δεν είναι οι τοίχοι που πέφτουν, αλλά τα παιδιά που αντιστέκονται»!!
Μπορούν άραγε να μας εξηγήσουν ή να μας πουν δύο λόγια παραπάνω (αυτοί οι λαλίστατοι πεφωτισμένοι των Ελεύθερων Κυθήρων); Έγινε καμία επανάσταση, βγήκαν τα παιδιά στους δρόμους, κάνανε κάποια πορεία; Τι ακριβώς συνέβηκε; Μήπως ζούμε σε άλλο νησί;.
Δίπλα τους στέκονται οι «κλακαδόροι». Λόγια «μεγάλα», «φανφάρες», ανούσιο ευχολόγιο. Όταν όμως έρχονται καταγγελίες για πολύ σημαντικά θέματα λειτουργίας, εκπροσώπησης, διαφάνειας, τότε οι λαλίστατοι σιωπούν. «Δεν ξέρω, δεν γνωρίζω» και η ζωή συνεχίζεται. Είναι οι ίδιοι που αύριο θα ξαναμιλήσουν, όταν θα έχει περάσει η «φουρτούνα» και θα έρθουν στην σκηνή να παίξουν το ρόλο τους σε αυτό το κακοστημένο θέατρο.
Όταν η κοινωνία επιτρέπει σε τέτοιους χαρακτήρες να ευδοκιμούν, η δημοκρατία υποβαθμίζεται. Η διοίκηση ενός τόπου χρειάζεται προσωπικότητες που αντιλαμβάνονται την εξουσία ως βαριά ευθύνη και χρέος ανιδιοτελούς προσφοράς. Η απομόνωση των αρχολίπαρων, των θεσιθήρων και των αρχομανών είναι το πρώτο και βασικότερο βήμα για την εξυγίανση της δημόσιας ζωής.
Απέναντι σε αυτό το τρίπτυχο της παρακμής, οφείλει να αντιταχθεί η αξιοκρατία, η διαφάνεια και η ανιδιοτελής προσφορά.
«Χαίρε ω χαίρε ελευθεριά, χαίρε ω ελευθερία
Χαίρε να ζήσουν τα παιδιά σε άλλη κοινωνία»
Ένας ΕτεοΤσιριγώτης
Και για την αντιγραφή
Σταύρος Μεγαλοκονόμος
