Με αθωωτική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά (Μονομελές Κυθήρων – μεταβατικό) ολοκληρώθηκε η δικαστική διαδικασία που αφορούσε τις εκτελεσθείσες εργασίες στο Σηματωρείο Μουδαρίου.
Η υπόθεση είχε κινηθεί κατόπιν αυτεπάγγελτης δίωξης και σχετικών καταγγελιών, με το κατηγορητήριο να καταλογίζει στα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Επιτροπής Εγχωρίου Περιουσίας Κυθήρων και Αντικυθήρων τη διενέργεια παράνομων οικοδομικών εργασιών χωρίς άδεια, καθώς και την αυθαίρετη επέμβαση σε μνημείο. Ωστόσο, το δικαστήριο έκρινε ότι οι κατηγορούμενοι δεν υπέχουν ποινική ευθύνη.
Οι επίμαχες εργασίες πραγματοποιήθηκαν την άνοιξη του 2021. Σύμφωνα με την πλευρά των κατηγορουμένων, οι παρεμβάσεις βασίστηκαν σε τεχνική έκθεση της αρχιτέκτονος μηχανικού της Περιφέρειας και είχαν αποκλειστικά σωστικό και στερεωτικό χαρακτήρα (όπως κλείσιμο ανοιγμάτων, καθαρισμούς και διαμόρφωση κλίσεων για την απορροή των ομβρίων υδάτων). Το κτίριο παρουσίαζε σοβαρές φθορές λόγω των έντονων καιρικών συνθηκών στο βόρειο άκρο του νησιού, με αποτέλεσμα να εγκυμονεί κινδύνους κατάρρευσης και ατυχημάτων για τους επισκέπτες.
Αναφορικά με το σκέλος της οικοδομικής άδειας, η υπεράσπιση βασίστηκε στις προβλέψεις της πολεοδομικής νομοθεσίας (άρθρο 30, παράγραφος γ’), σύμφωνα με τις οποίες δεν απαιτείται έκδοση άδειας ή έγκρισης εργασιών μικρής κλίμακας για τοπικές επισκευές και στερεώσεις που εκτελούνται χωρίς τη χρήση ικριωμάτων (σκαλωσιών). Από την διαδικασία προέκυψε ότι, λόγω του χαμηλού ύψους του κτίσματος (περίπου 3 μέτρα) και των δυσχερειών πρόσβασης, οι εργασίες τελικά εκτελέστηκαν με τη χρήση φορητών κλιμάκων (σκαλών) και όχι σταθερών σκαλωσιών, εμπίπτοντας έτσι στην παραπάνω εξαίρεση του νόμου.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας εξετάστηκε διεξοδικά το καθεστώς του ακινήτου. Όπως προέκυψε από τα επίσημα έγγραφα, κατά τον χρόνο εκτέλεσης των εργασιών (2021), το Σηματωρείο Μουδαρίου δεν είχε ακόμη χαρακτηριστεί επίσημα ως διατηρητέο νεότερο μνημείο.
Η σχετική διαδικασία από την Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων εκκίνησε μεταγενέστερα, εντός του 2022, ενώ δεν είχε επιβεβαιωθεί αν το κτίσμα είχε συμπληρώσει την απαιτούμενη από τον νόμο εκατονταετία (με έτη αναφοράς το 1923 ή το 1927). Ως εκ τούτου, το δικαστήριο δέχθηκε ότι δεν στοιχειοθετείται αντικειμενικά η κατηγορία της επέμβασης σε προστατευόμενο μνημείο.
Ιδιαίτερη βαρύτητα στην έκβαση της δίκης είχε η πρόταση της Εισαγγελέως της έδρας, η οποία εισηγήθηκε την απαλλαγή των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Σύμφωνα με το σκεπτικό της εισήγησης, από την αποδεικτική διαδικασία προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι δεν είχαν πρόθεση τέλεσης συγκεκριμένης πράξης, δηλαδή της οικοδόμησης τέτοιων εργασιών σε παράβαση του άρθρου 94 του Ν. 4495/17 ήδη χωρίς οικοδομική άδεια.
Η Εισαγγελέας υπογράμμισε ότι οι εμπλεκόμενοι κινήθηκαν με βάση τις τεχνικές υποδείξεις και τις διαβεβαιώσεις των αρμόδιων μηχανικών, οι οποίοι τους είχαν ενημερώσει ότι για τις συγκεκριμένες σωστικές παρεμβάσεις δεν απαιτούνταν περαιτέρω πολεοδομικές άδειες. Μετά ταύτα, η Εισαγγελέας πρότεινε την απαλλαγή των κατηγορουμένων λόγω αμφιβολιών ως προς την ύπαρξη δόλου, πρόταση η οποία έγινε πλήρως δεκτή από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο, οδηγώντας στην αθώωσή τους.
