Ο Στέφανος Ληναίος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου με έντονο κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα, έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία καλλιτεχνική και πνευματική παρακαταθήκη.
Γεννημένος το 1926 στην Αθήνα, ο Ληναίος —κατά κόσμον Στέφανος Λινάρδος— διέγραψε μια πορεία που ξεπέρασε τα όρια της υποκριτικής. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, με σταθερό προσανατολισμό σε ένα θέατρο που συνομιλεί με την κοινωνία και την πολιτική πραγματικότητα. Μαζί με τη σύντροφο της ζωής του και συνοδοιπόρο, την Έλλη Φωτίου, ίδρυσαν το ιστορικό θέατρο «Άλφα», έναν χώρο που σφράγισε τη μεταπολεμική πολιτιστική ζωή της χώρας.
Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, το θέατρο των Ληναίου – Φωτίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την καλλιτεχνική αντίσταση και την ελεύθερη έκφραση. Ο ίδιος επέλεξε έργα με σαφές κοινωνικό και πολιτικό φορτίο, δίνοντας βήμα σε σύγχρονους προβληματισμούς και διατηρώντας έναν διαρκή διάλογο με το κοινό.
Παράλληλα, είχε πλούσια παρουσία στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, χωρίς ωστόσο να απομακρυνθεί ποτέ από τη θεατρική σκηνή, που αποτέλεσε το κύριο πεδίο δράσης του. Η γραφή του, όπως και οι σκηνοθεσίες του, χαρακτηρίζονταν από καθαρό ιδεολογικό στίγμα και προσήλωση στον άνθρωπο και την κοινωνία.
Η πολιτική του δράση ήταν εξίσου ενεργή. Το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στον Δημήτρη Μπέη, ενώ το 1989 εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ.
Ο Στέφανος Ληναίος ανήκει σε εκείνη τη γενιά δημιουργών που αντιμετώπισαν το θέατρο ως εργαλείο σκέψης και παρέμβασης. Με τη διαδρομή του, υπηρέτησε την τέχνη με συνέπεια και πίστη, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στο ελληνικό πολιτιστικό τοπίο. Η απώλειά του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για το ελληνικό θέατρο.
Η κόρη του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου, η δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός Μαργαρίτα Μυτιληναίου, αποχαιρέτησε τον αγαπημένο της πατέρα με τα παρακάτω συγκινητικά λόγια μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στα κοινωνικά δίκτυα:
«Καλό σου ταξίδι, πατέρα.
Έφυγες πλήρης και πλήρης ημερών, χαμογελαστός και γεμάτος αγάπη. Μεγάλο πράγμα.
Όλη σου τη ζωή πάλεψες για αυτό που θεωρούσες έντιμο, δίκαιο και Δημοκρατικό. Αγώνες, αγωνίες, εξορίες, οικονομικές καταστροφές, πολιτικές απογοητεύσεις – όλα τα αντιμετώπισες. Όλα τα ξεπέρασες.
Ο δρόμος που περπάτησες είχε πολλή μοναξιά αλλά και μεγάλες νίκες.
Θέατρο, ραδιόφωνο, κείμενα σε εφημερίδες, βιβλία, συνδικαλισμός. Σε όλα άφησες το ισχυρό σου αποτύπωμα.
Για καλό κατευόδιο σου χαρίζω τον ήλιο της Άνοιξης, την ευωδιά του λουλουδιού της νεραντζιάς, τη γεύση του παγωτού καϊμάκι και τη θέα του Μεσσηνιακού κόλπου που τόσο αγαπούσες. Α, και έναν ελληνικό καφέ σαν αυτόν που έπινες κάθε απόγευμα με την μαμά.
Αυτά, πατέρα.
Καλό δρόμο…»
