Λέει ο θυμόσοφος λαός ότι κάποιες φορές «είναι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». Πολύ περισσότερο όταν σε έχουν εκπαιδεύσει να αναμασάς τσιτάτα και να θεωρείς ότι λες κάτι «σημαντικό». Η κολυμβήθρα του Σιλωάμ έχει διαχρονική εφαρμογή. Βαφτίζουμε το κάθε τι όπως μας βολεύει. Τα αυγά γίνονται σαρακοστιανά και έτσι νηστεύουμε!
Άραγε από πού ξεκινάει ο πολιτισμός; Μήπως από τα συμφέροντα των εργολάβων και τις «ανάγκες» των διαχειριστών; Άλλοι διακατέχονται από τον «πολιτισμό» της παρακολούθησης των έργων και των κινήσεων των πολιτών και άλλοι από την παιδεία και τον κοινωνικό σεβασμό. Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικό σκεπτικό αλλά και οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν τον όρο «πολιτισμός».
Ο Τζων Στιουαρτ Μιλ είπε: «η ανθρωπότητα δεν θα ξεχάσει ποτέ πως υπήρξε κάποιος Σωκράτης και καταδικάστηκε σε θάνατο επειδή συγκρούστηκε με την εξουσία και την κοινή γνώμη της εποχής του»
«Άκου Ανθρωπάκο,
Διαφέρεις από τον πραγματικά μεγάλο άνθρωπο σε ένα μονάχα σημείο. Κάποτε ο μεγάλος υπήρξε μικρός, μα ανέπτυξε μια σπουδαία ικανότητα: έμαθε να ξεχωρίζει που ήταν μικρός, σε σκέψεις και πράξεις. Κάτω από την πίεση κάποιου έργου προσφιλούς σε αυτόν, μάθαινε να διαισθάνεται την απειλή που έφερνε η μικρότητα του και η ασημαντότητα του. Ο μεγάλος άνθρωπος ξέρει πότε και σε τι είναι Ανθρωπάκος. Ο Ανθρωπάκος δεν ξέρει ότι είναι ασήμαντος και φοβάται να το μάθει. Σκεπάζει τη μικρότητά του και τη στενομυαλιά του με αυταπάτες μεγαλοσύνης και δύναμης που ανήκουν όμως σε άλλους.
Τον μεγάλο άνθρωπο τον χαρακτηρίζεις ακοινώνητο επειδή προτιμά να μένει μόνος με τις σκέψεις του, παρά να ακούει ανόητες φλυαρίες στις κοινωνικές σου εκδηλώσεις.
Τον αποκαλείς τρελό επειδή ξοδεύει τα λεφτά του σε επιστημονικές έρευνες, αντί να επενδύει στο χρηματιστήριο, όπως εσύ.
Όταν ζεις για μακρύ διάστημα στο βάθος μιας σκοτεινής σπηλιάς θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν την δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου». (Βίλχελμ Ράϊχ)
Ο πολιτισμός δεν είναι «ενός ανδρός αρχή». Εάν μιλάμε για πραγματικό πολιτισμό. Υπάρχει βέβαια και ο «πολιτισμός» των δοσίλογων, των ταγματασφαλιτών, των ζητούντων πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων από τους «απολίτιστους». Ο «πολιτισμός» αυτός έχει αναθρέψει γενιές και γενιές και κάποιοι αισθάνονται υπερήφανοι που τον υπηρετούν. Παρακολουθούν το καθημερινό γίγνεσθαι με την βοήθεια των ρουφιάνων, ενίοτε κάνοντας χρήση και του predator αλλά σε άλλη κλίμακα. Απαραίτητο εργαλείο στην επαγγελματική τους ανέλιξη. Οι συνοδοιπόροι, ασήμαντοι και μικροπρεπείς σιωπούν. Η εφαρμογή στην πράξη της γνωστής σικελικής παροιμίας : «όποιος δεν ακούει, δεν βλέπει και δεν μιλάει, ζει εκατό χρόνια».
Τα μειονεκτικά στοιχεία ατομικής ιδιαιτερότητας (οπτική εμφάνιση, εκφραστική δυνατότητα, αμήχανος μιμητισμός του αρχηγικού προτύπου, φασίζουσα νοοτροπία και συμπεριφορά, επικέντρωση στον πανοπτισμό για την «επαναφορά στην κανονικότητα») είναι στοιχεία που προϋπήρχαν και οι ψηφοφόροι τα αγνόησαν. Η ψήφος των πολιτών είναι παγιδευμένη σε επιλογές ντροπής ή απελπισίας. Και το ενδεχόμενο να αρχηγεύουν ακόμα και οι ολίγιστοι, γίνεται αυτονόητα ανεκτό.
ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΛΙΓΙΣΤΟΙ.
Ένας ΕτεοΤσιριγώτης
Και για την αντιγραφή
Σταύρος Μεγαλοκονόμος
