Όσο ζω, ελπίζω. Όσο ελπίζω, μαθαίνω. Όσο μαθαίνω, εξελίσσομαι. Αυτό θα μπορούσε να είναι το μότο ζωής του Ανδρέα Σάμιου. Κι αν ακόμα δεν εκφράστηκε ως τέτοιο την μία ώρα της συνέντευξης που παραχώρησε στο Kythera.News, σίγουρα εξάγεται ως απόσταγμα φιλοσοφίας και κοσμοθεωρίας.
Ένας άνθρωπος που δεν τα παρατάει ποτέ. Αυτός είναι ο Ανδρέας Σάμιος. Σου δίνει την εντύπωση ενός θεωρητικού της επιστήμης του, στην πραγματικότητα όμως, είναι ο ίδιος ένα project σε εξέλιξη. Και σε πλήρη εναρμόνιση με το περιβάλλον και τις εκάστοτε απαιτήσεις των καιρών. Ένας ιδιότυπος «warrior poet» του τουριστικού κλάδου, που μάχεται εκ του συστάδην όπου απαιτείται και φιλοσοφεί εκ του μακρόθεν όταν οι περιστάσεις καλούν να πάρει δύο βήματα προς τα πίσω για να εκτιμήσει καλύτερα την κατάσταση. Ώσπου να επανέλθει στην πρώτη γραμμή.
Μια πρώτη γραμμή που μεταφράζεται σε μια σεζόν που κατόρθωσε, με τα χρόνια, να επιμηκύνει και η οποία, πλέον, εκτείνεται σε ένα διάστημα περίπου έξι μηνών, με ναυαρχίδα τις «Φιλόξενες Κατοικίες» και με καύσιμο τις ιδέες που δεν λείπουν από την ιδιωτική πρωτοβουλία, όπως λέει χαρακτηριστικά. Αντιθέτως, διακρίνει στους συλλογικούς φορείς και ιδιαίτερα στον Δήμο, μια διστακτικότητα που μεταφράζεται, διαχρονικά, σε έλλειψη οργάνωσης όσον αφορά την προώθηση του τουριστικού προϊόντος των Κυθήρων.
Ο Ανδρέας, ένας άνθρωπος που θέλει να εξελίσσεται διαρκώς και παράλληλα να ορίζει τον εαυτό του μέσα από την δουλειά, τις επωφελείς συνεργασίες και την προσαρμοστικότητα σε ένα περιβάλλον πολυπαραγοντικό. Ένα περιβάλλον που απαιτεί εμπλουτισμό του τουριστικού προϊόντος με εναλλακτικές δράσεις που αγγίζουν τις δραστηριότητες αδρεναλίνης, τα περιπατητικά μονοπάτια, τα θρησκευτικά αξιοθέατα και τις παραδόσεις ενός τόπου που εξακολουθεί να έχει να προσφέρει, ακριβώς επειδή απευθύνεται σε ανθρώπους που δεν «ψάχνονται» κατά τα ειωθότα στο κομμάτι των διακοπών.
Στο βίντεο που ακολουθεί, ο Ανδρέας Σάμιος μας μιλά για τα παιδικά του χρόνια στα Αλοϊζιάνικα, τις σπουδές της ψυχολογίας και τον αντίκτυπο που αυτές είχαν στην μετέπειτα πορεία του και στα χρόνια του ως ξεναγός στο σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, «την πιο όμορφη δουλειά που έχω κάνει», όπως αναφέρει με νοσταλγία.
