«Εν αρχή ήτο ο Λόγος» και δια τον Λόγο, ισχύει: «Ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων». Αρά και ο κορονοϊός δημιούργημα του μοναδικού Πλαστουργού είναι. Οι ιοί αποτελούν πρωταρχικά δημιουργήματα και πάνω σε αυτούς εξελίχθηκε η πολυμορφία της ζωής που στηρίζεται στο RΝΑ και στο DNA. Είναι «όντα» εφοδιασμένα με ισχυρά μέσα επιβίωσης. Ο κορονοϊός «εντέλλεται», για να επιβιώσει, να εισέλθει σε ανθρώπινα κύτταρα του αναπνευστικού συστήματος. Δεν είναι τυχαία η επιλογή τού αναπνευστικού συστήματος, γιατί μέσω των σταγονιδίων που παράγονται σε αυτό το σύστημα μπορούν να μεταφερθούν από ένα ανθρώπινο σώμα σε άλλο και έτσι διαιωνίζονται. Αυτό γίνεται γιατί ο ίδιος αέρας (που σε αυτόν αιωρούνται και τα σταγονίδια με τους ιούς) εκπνέεται και εισπνέεται από πολλούς ανθρώπους. Όμως και ο άνθρωπος, ως πλάσμα του ίδιου Πλαστουργού, έχει προικιστεί με μέσα άμυνας, ώστε να επιβιώνει. Έχει αναπτυγμένο εξαιρετικό ανοσοποιητικό σύστημα, που ενεργοποιείται σε κάθε μόλυνση. Έτσι νικά τον ιό και μετά την αρρώστια αποκτά και ανοσία. Όμως κάποιοι άνθρωποι ηττώνται και έτσι σε μια πανδημία έχουμε απώλειες. Το άλλο όπλο που έχει δοθεί στον άνθρωπο είναι ο νους του. Αυτός ανακάλυψε τα εμβόλια, για να αποκτάται ανοσία δίχως να ασθενήσουν οι άνθρωποι. Τότε νικιέται και οριστικά ο ιός. Μα διαπίστωσε και κάτι πιο απλό. Αν εμποδιστούν τα σταγονίδια να εκτοξεύονται στον αέρα και αν εμποδιστούν αυτά που έχουν ξεφύγει, να εισέλθουν με την εισπνοή σε άλλον άνθρωπο, τότε διακόπτεται η μετάδοση του ιού. Τόσο απλά δουλεύουν οι μάσκες. Οι μάσκες που είναι δοκιμασμένες πολλές δεκαετίες στα χειρουργεία. Υπάρχει άνθρωπος, άραγε, ακόμα και από τους αρνητές της μάσκας, που θα δεχόταν να χειρουργηθεί από χειρουργό δίχως μάσκα; Δεν είναι περίεργο πώς κάποιοι δεν καταλαβαίνουν απλά πράγματα; Τώρα που στο νησί μας θρηνούμε θύμα, που γνωστοί μας, φίλοι μας, δικοί μας άνθρωποί κινδυνεύουν, μήπως κάποιοι θα πρέπει να αναθεωρήσουν τη σκέψη τους; Μήπως ασεβούμε αν νομίζουμε πως είμαστε ικανοί να προσαρμόσουμε τους νόμους που ο Πλαστουργός έθεσε, στα δικά μας θέλω; Καιρός για περίσκεψη… νομίζω.
