Ο λαός μας λέει ότι «στην αντάρα ο λύκος χαίρεται». Στην προκειμένη περίπτωση ο λύκος φαίνεται να είναι η κυβέρνηση. Στην προηγούμενη καραντίνα πριν από μερικούς μήνες προετοίμασε στα κρυφά και ψήφισε τον αντιεκπαιδευτικό νόμο και όχι μόνο. Στην παρούσα φάση, στον νέο εγκλεισμό, για τον οποίο φέρει αποκλειστικά την ευθύνη και επιχειρεί να αποκρύψει τις εγκληματικές ευθύνες της στη διαχείριση της πανδημίας, προωθεί παρόμοια μέτρα.
Αξιοποιώντας τη δράση γνωστών, προβοκατόρικων ομάδων και τα πρόσφατα απαράδεκτα και καταδικαστέα γεγονότα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναπαράγει, αφ’ ενός, την αντιδραστική και αντιεπιστημονική θεωρία των «δύο άκρων», που προσβάλλει βάναυσα την ιστορική μνήμη και, αφ’ ετέρου, αναγγέλλει μέτρα που εδώ και χρόνια επωάζονται, όπως «πανεπιστημιακή αστυνομία», κάρτες εισόδου, κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης και άλλα τέτοια που ανάλογα έχουν και στο παρελθόν εμφανιστεί και έχουν βρει απέναντι σύσσωμη την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Η πανεπιστημιακή κοινότητα γνωρίζει καλά ότι οι όποιοι μηχανισμοί καταστολής στα Πανεπιστήμια δεν φτιάχνονται για να αντιμετωπίσουν τη δράση τέτοιων παρακρατικών μηχανισμών, όπως άλλωστε αποδείχθηκε και με την κατάργηση του ασύλου, που υποστηρίχθηκε επικοινωνιακά με ανάλογη επιχειρηματολογία. Η ύπαρξη αστυνομίας μέσα στα Πανεπιστήμια δεν προστατεύει την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Αντίθετα, καταπατά την αξιοπρέπεια του επιστημονικού προσωπικού και των φοιτητών και αποσκοπεί στην τρομοκράτησή τους. Στο στόχαστρο βρίσκονται η διαχείριση της γνώσης των νέων και η χρήση των Πανεπιστημίων προς όφελος μικρών κοινωνικών ομάδων και των συμφερόντων τους. Βρίσκονται τα δημοκρατικά δικαιώματα και κυρίως η δυνατότητα της οργανωμένης και συλλογικής διαμαρτυρίας.
Μια προσεκτική ματιά στο πρόγραμμα της Ν.Δ. για την Παιδεία αποκαλύπτει «αυτόνομα» Πανεπιστήμια, «ανοιχτά» στις επιχειρήσεις, κατάργηση της ισότιμης εκπαίδευσης, μείωση τμημάτων, κατηγοριοποίηση πτυχίων, ιδρυμάτων και αποφοίτων και, φυσικά, κέρδη επιχειρήσεων σε βάρος των φοιτητών. Ο όλος θόρυβος, επομένως, είναι μια άσκηση θεσμικής προπαρασκευής, με σκοπό τη μελλοντική καταστολή των αντιδράσεων που η κυβέρνηση αναμένει να πυροδοτήσουν τα μέτρα που ετοιμάζει. Οι οργανωμένοι φοιτητές, εν δυνάμει «εξεγερσιακά υποκείμενα», είναι τροχοπέδη στα σχέδια άλωσης της δημόσιας παιδείας.
Σε άρθρο μου παλαιότερα («Εφ.Συν.» 31/7/2019) για την κατάργηση του ασύλου έγραφα: «Η μόνιμη είσοδος της Αστυνομίας θα μετατραπεί σταδιακά σε μόνιμη εγκατάστασή της…». Τότε θεωρήθηκε από κάποιους υπερβολικό και από άλλους λαϊκίστικο. Σήμερα;
Ας αφήσουν λοιπόν τα παιχνιδάκια εντυπώσεων και τις ασκήσεις καταστολής. Δεν θα περάσουν και πάλι. Το έργο έχει παιχθεί πολύ στο παρελθόν και επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία στις δύσκολες μέρες που περνάει ο λαός μας. Είναι καιρός να αναλάβει την ευθύνη, όμως, και το «φοιτητικό κίνημα». Να αποδείξουν στην πράξη σε όλους πως τον πρώτο λόγο για τη δημοκρατική λειτουργία των Πανεπιστημίων δεν τον έχουν οι πρυτάνεις, οι εισαγγελείς, τα ΜΑΤ αλλά το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, που θα περιφρουρεί τον χώρο, ο οποίος αποτελεί στοιχείο της ακαδημαϊκής λειτουργίας.
