Την ώρα που η Τουρκία αποκαλύπτει τον διηπειρωτικό πύραυλο «Yıldırımhan» των 6.000 χιλιομέτρων, φιλοδοξώντας να αλλάξει τον γεωπολιτικό χάρτη, εμείς δίνουμε τις δικές μας «στρατηγικές» μάχες. Πού; Στους υπονόμους των Κυθήρων. Εκεί, σε ένα δημόσιο έργο αποχέτευσης 27 εκατομμυρίων ευρώ, ετοιμαζόμαστε να τοποθετήσουμε… τουρκικά καπάκια φρεατίων.
Δεν είναι μια ασήμαντη, ειρωνική λεπτομέρεια. Είναι η ρέπλικα μιας χώρας που μιλά αδιάκοπα στη δημόσια σφαίρα για «ανάπτυξη» και «παραγωγική ανασυγκρότηση», αλλά αδυνατεί —ή αδιαφορεί— να στηρίξει την πιο στοιχειώδη εγχώρια παραγωγή της. Σε ένα έργο-μαμούθ τέτοιου προϋπολογισμού, που κατακυρώθηκε με την αστεία έκπτωση του 1%, βρέθηκε προφανώς χώρος για όλα εκτός από μια σοβαρή συζήτηση για το πού πηγαίνει το δημόσιο χρήμα και ποια παραγωγή τελικά ενισχύει.
Μην πέφτετε από τα σύννεφα, το έργο παίζεται χρόνια σε επανάληψη. Από το Περιστέρι μέχρι την αποχέτευση της Φουρνάς στο Καρπενήσι το 2019, η πρακτική είναι παγιωμένη. Οι όψιμοι «μπατριώτες» της αυτοδιοίκησης και των υπουργείων, που στις εθνικές επετείους δακρύζουν με στόμφο για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, στις επιτροπές παραλαβής παθαίνουν επιλεκτική τύφλωση. Αρκεί το εισαγόμενο καπάκι να φέρει την ευρωπαϊκή πιστοποίηση «EN 124-2» και όλα βαφτίζονται καλώς καμωμένα.
Και κάπου εδώ αναδεικνύεται το πραγματικό ελληνικό πρόβλημα. Όχι μόνο παραμένουμε πλήρως εξαρτημένοι από τις εισαγωγές, αλλά συντηρούμε μια γραφειοκρατική μηχανή που έχει κάνει επιστήμη τη νομιμοποίηση της «ευκαιρίας». Αρκεί να μπαίνουν οι κατάλληλες υπογραφές στα σωστά πρωτόκολλα και να εξασφαλίζεται η απαραίτητη διοικητική σιωπή. Όλα στήνονται στα χαρτιά έτσι ώστε να φαίνονται απολύτως «τυπικά» και «νόμιμα» στα μάτια του όποιου ελεγκτικού μηχανισμού, παρ’ όλα αυτά το τελικό αποτέλεσμα παραμένει βαθιά υποκριτικό, διάτρητο και εθνικά επιζήμιο.
Το πιο εξοργιστικό είναι η παραίτησή μας απέναντι σε αυτή την παρακμή. Θεωρούμε φυσιολογικό μια χώρα που επικαλείται ευρωπαϊκή σοβαρότητα να μην μπορεί να στρώσει ούτε ένα ελληνικό καπάκι σε έναν ελληνικό δρόμο, με χρήματα Ελλήνων και Ευρωπαίων φορολογουμένων. Αφήνουμε τη δική μας βαριά βιομηχανία να πεθαίνει από το εξοντωτικό ενεργειακό κόστος, και την επόμενη μέρα πέφτουμε από τα σύννεφα όταν η ΕΛΣΤΑΤ ανακοινώνει νέα, εφιαλτικά ρεκόρ στο εμπορικό μας έλλειμμα.
Ας είμαστε, λοιπόν, ειλικρινείς: Αν εν έτει 2026 ολόκληρος κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να συντάξει μια σύμβαση που να εξασφαλίζει ότι ένα στρογγυλό κομμάτι μαντεμιού θα παραχθεί εντός συνόρων, ας το κλείσουμε το μαγαζί. Ας αποδεχτούμε ότι είμαστε καταδικασμένοι να παράγουμε μόνο φρέντο εσπρέσο και δωμάτια Airbnb.
Οι άλλοι κοιτούν στρατηγικά στα 6.000 χιλιόμετρα μακριά, κι εμείς ψάχνουμε το φθηνότερο εισαγόμενο καπάκι για να σκεπάσουμε τη γύμνια μας.
