Η στιγμή που ένας γονιός στέλνει το παιδί του στο σχολείο βασίζεται σε μια θεμελιώδη παραδοχή: ότι ο χώρος που θα φιλοξενήσει το μέλλον αυτού του τόπου για τις επόμενες ώρες είναι ασφαλής. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η στοιχειώδης, αδιαπραγμάτευτη συνθήκη καταπατάται καθημερινά;

Όταν τα σχολικά κτίρια της χώρας μετατρέπονται από χώροι μάθησης σε εστίες κινδύνου και προχειρότητας, η κοινωνία και κυρίως η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλουν να σημαίνουν συναγερμό. Αντί γι’ αυτό, παρακολουθούμε συχνά ένα θέατρο παραλόγου, ένα ατέρμονο «μπαλάκι» ευθυνών και μια εγκληματική, παρατεταμένη αδράνεια.

Το χρονικό της θεσμικής αδιαφορίας

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς πολύ για να βρει παραδείγματα εγκατάλειψης στα δημόσια σχολεία. Η εικόνα, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται με τρομακτική ομοιότητα σε πολλές περιοχές:

Η μονιμότητα του «προσωρινού» (Αίθουσες Κοντέινερ): Η απόλυτη επιτομή της θεσμικής ανεπάρκειας. Μεταλλικά κουτιά (isobox) που «φυτεύτηκαν» στα προαύλια ως λύση ανάγκης για να καλύψουν έκτακτες στεγαστικές ανάγκες, αλλά τελικά ρίζωσαν για δεκαετίες.
Κτιριακές φθορές και στατικότητα: Ρωγμές σε οροφές και τοίχους που αντιμετωπίζονται με έναν απλό «ελαιοχρωματισμό», αγνοώντας τον πραγματικό κίνδυνο μιας καθίζησης ή υποχώρησης υλικών. Μπαλκόνια που πέφτουν και διαλύονται στο προαύλιο, μαρτυρώντας ελλιπή έλεγχο και ανεπαρκή συντήρηση.
Η επικίνδυνη μάχη με τα καιρικά φαινόμενα: Προαύλια που λιμνάζουν χωρίς σωστές υδρορροές, αίθουσες και υπόγεια που στάζουν νερά —συχνά επικίνδυνα κοντά σε ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις— και παντελής απουσία στοιχειώδους σκίασης, που αφήνει τους μαθητές εκτεθειμένους σε κινδύνους θερμοπληξίας τους ηλιόλουστους μήνες.
Ακατάλληλος και φθαρμένος εξοπλισμός: Αθλητικές εγκαταστάσεις με σκουριασμένες ή ετοιμόρροπες μπασκέτες, προαύλια με προεξέχοντα σύρματα, επικίνδυνοι εξοπλισμοί.

Οι εκπαιδευτικοί σε ρόλο «κασκαντέρ»

Το πιο εξοργιστικό σε αυτή την κατάσταση είναι το βάρος που επωμίζονται οι εκπαιδευτικοί. Άνθρωποι που μπήκαν στις τάξεις για να διδάξουν, καταλήγουν να εκτελούν χρέη στατικού μηχανικού, φύλακα και τεχνικού ασφαλείας.

Αναγκάζονται να τροποποιούν το μάθημά τους, να απαγορεύουν το παιχνίδι σε συγκεκριμένα σημεία ή να ακυρώνουν αθλητικές δραστηριότητες, απλώς και μόνο για να επιστρέψουν τα παιδιά αρτιμελή στο σπίτι. Όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές φτάνουν στο σημείο να προειδοποιούν εγγράφως, αποποιούμενοι ευθύνες για πιθανά ατυχήματα που οφείλονται στις υποδομές, σημαίνει ότι ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι.

Η ώρα της ευθύνης

Η πάγια τακτική των αρμοδίων —από τις σχολικές επιτροπές και τους δήμους μέχρι τα υπουργεία— συνοψίζεται σε υποσχέσεις, γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και δικαιολογίες περί «έλλειψης κονδυλίων» ή «αναρμοδιότητας». Το πρόβλημα «χάνεται» σε πρωτόκολλα και εγκρίσεις.

Είναι αδιανόητο ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να λειτουργεί υπό συνθήκες διαρκούς κινδύνου ή να στοιβάζει μαθητές σε μεταλλικά κοντέινερ. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε το επόμενο ατύχημα για να δούμε δακρύβρεχτες δηλώσεις μπροστά στις κάμερες. Η ασφάλεια των σχολείων απαιτεί κατεπείγοντες στατικούς ελέγχους, ουσιαστικές ανακαινίσεις και ανέγερση σύγχρονων κτιρίων σήμερα. Όσο οι αρμόδιοι κωφεύουν, τόσο παίζουν ρώσικη ρουλέτα με το πολυτιμότερο κομμάτι της κοινωνίας μας. Και σε αυτό το παιχνίδι, δεν υπάρχουν περιθώρια για εκπτώσεις.

Kythera.News