Αποκαλυπτήρια μιας εκ των βασικών ταινιών (τουλάχιστον) «περιέργειας» της σεζόν. Και οι αντιδράσεις για την επιστροφή του 37χρονου Ντάμιεν Σαζέλ, είναι ανάλογες των προσδοκιών θέματος και φιλοδοξίας του δημιουργού: Χαώδεις. Η Paramount έδειξε χθες την ταινία για τα πρώτα χρόνια του Χόλιγουντ και τα τιτιβίσματα αφήνουν μια Βαβέλ αντιδράσεων που ξεκινά περίπου από το «αριστούργημα» και καταλήγει, περίπου πάλι, στον βόρβορο. Η ταινία των Ρόμπι, Πιτ και ενός εξέχοντος ακόλουθου θιάσου, είναι κατά τον εγνωσμένα υπερφιλόδοξο Σαζέλ ένα «έργο εμπνευσμένο από την Dolce Vita, το Nashville και τον Νονό – παλιομοδίτικα επικά έργα που κατάφεραν μέσω μιας χούφτας χαρακτήρων να μεταφράσουν την αλλαγή της κοινωνίας.» Απολαύστε αντιδράσεις:
Ο Κλέιτον Ντέιβις του Variety είδε «πολλά οκτάνια», «εξαιρετικό πρώτο μέρος» και «πιθανά τη νέα αγαπημένη ταινία του Internet».
#Babylon feels like if someone read Damien Chazelle the story of Sodom and Gomorrah and then he said, “hold my beer!”
High octane, cocaine-inducing trip. First half is great. Likely the internet’s new favorite movie of all-time. Margot Robbie and Justin Hurwitz are your stars. pic.twitter.com/aM3rru1so0— Clayton Davis – Stand with 🇺🇦 (@ByClaytonDavis) November 15, 2022
Κριτικός της Ένωσης του Λος Άντζελες είδε κάτι «πραγματικά τερατώδες» και πρόσθεσε (κάτι σωστό) ότι «ο Σαζέλ είναι ίσως πιο σίγουρος σκηνοθέτης στο Χόλιγουντ σήμερα, φυσικά έχοντας και κάποια από τα χειρότερα ένστικτα εκεί πέρα.»
BABYLON: Truly monstrous in its thudding insistence on shoving the viewer’s face in the muck and claiming it’s something novel or moving; Chazelle might be the most confident director in Hollywood today, of course he’s also got some of the worst instincts out there.
— Ryan Swen/孫天行/Sun Tianxing (@swen_ryan) November 15, 2022
Οι έπαινοι για την Μάργκο Ρόμπι και τον συνθέτη, Τζάστιν Χέργουιτζ, είναι εν γένει σταθερός πόλος των τιτιβισμάτων, με κάποιους, όπως την Τζαζ Τάνγκσεϊ του Variety να βλέπει γενικώς «απολαυστική παρηκμασμένη φαντασμαγορία».
Οι πλήρεις κριτικές είναι ακόμα σε εμπάργκο για την ταινία που βγαίνει στις 23 Δεκεμβρίου στις ΗΠΑ, αλλά τα αδυσώπητα social εξακολούθησαν μετά την πρώτη αυτή προβολή. Κάποιος έγραψε ότι το «το έργο είναι ένα σκορσεζικό έργο κόκας από έναν εντελώς καθαρό σκηνοθέτη», άλλος για «εκθαμβωτική κακοφωνία τρελαμένης διαστροφικότητας» και «εξωφρενικό πορτρέτο της ηδονιστικής χρυσής εποχής της βιομηχανίας», ενώ κάποιος είπε ότι «είναι ένα γράμμα αγάπης στο σινεμά που με έκανε να το μισήσω».
Πολλοί μιλούν για «τονική καταστροφή», όπως πολλοί επαινούν την δουλειά του (πάντα ενδιαφέροντα) Τζάστιν Χέργουιτζ στη μουσική και ένα μοιάζει σίγουρο – παρότι δεν βρισκόμαστε σε εποχές που ο κόσμος ενδιαφέρεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο για «τις ζωές των σταρ»: Η κριτική θα διχαστεί πολύ, τα Όσκαρ βασικά μοιάζουν να απομακρύνονται, εκτός ίσως της Ρόμπι, τα σχετικά social media θα έχουν νέες αφορμές λογομαχιών και ο Σαζέλ, ένας τύπος που από την πρώτη στιγμή υποσχέθηκε ότι ήρθε να αλλάξει το παιχνίδι και έχει το στομάχι να το αντέξει αυτό, θα βάλει ένα ακόμα λιθάρι στην αναπτυσσόμενη φήμη του. Τώρα τι είδους φήμη θα είναι αυτή, μένει το ερώτημα. Οι λάτρεις θερμαίνονται, οι αντίπαλοι ακονίζουν και οι ενδιάμεσοι (γιατί το First Man έφτιαξε και τέτοιους) θα παρακολουθήσουν μια από εκείνες τις παραγωγές που γεννήθηκαν για να συζητηθούν. Και αυτού του είδους τα κινηματογραφικά γεγονότα λείπουν τελευταία…
Ηλίας Δημόπουλος
