Δεν υπάρχει κανένας που δεν θα καταδικάσει την επίθεση στο σπίτι ενός δημοσιογράφου. Οι οικίες και οι οικογένειες των δημοσιογράφων (και όχι μόνο) πρέπει να βρίσκονται εκτός παιχνιδιού, εκτός διαμάχης. Ούτε συζήτηση.

Καταδικαστέα λοιπόν η επίθεση με γκαζάκια στο σπίτι του Άρη Πορτοσάλτε. Ό,τι κι αν λέει ο δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, ό,τι κι αν υποστηρίζει ο Άρης. Είναι δικαίωμά του και καλά κάνει.

Δεν μπορώ άλλωστε να καταλάβω τι προσπαθεί να πετύχει κάποιος με μία τέτοια ενέργεια. Να φοβίσει έναν δημοσιογράφο; Αστεία πράγματα. Να τον κάνει ήρωα; Πιο πιθανό είναι αυτό. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα θορυβήσει αν δεν φοβίσει, ναι, την οικογένεια του δημοσιογράφου. Αν ήθελε αυτό να πετύχει και το πέτυχε μπράβο ρε, μεγάλη μαγκιά.

Ωστόσο ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς έγραψε το εξής στο Twitter κι έχει δίκιο: «Καταδικάζω τα γκαζάκια στο σπίτι Άρη Πορτοσάλτε. Περιμένω, όμως, να μου ζητήσει δημόσια συγγνώμη που κορόιδευε 1.000 απειλητικές επιστολές και τηλεφωνήματα, 10δες σφαίρες και αντιαεροπορικά, σακούλες με αίμα: «των δικών σου». Βέβαια, εγώ δεν με έβλεπα ως θύμα, αφού έκανα το καθήκον μου».

Γιατί το θυμήθηκε αυτό τώρα ο Κοτζιάς; Γιατί τότε, όταν είχε δεχτεί φάκελο με σφαίρες στο γραφείο του, ο Άρης αντί να καταδικάσει το γεγονός όπως έκαναν όλοι και τώρα, βγήκε κι έκανε αντιπολιτευτικές χαζο-ειρωνείες στο Twitter τύπου «Τρελές σφαίρες Νο 3!» και «Ξεκαρδιστική κωμωδία..». Ήταν 2 Φεβρουαρίου 2018 τότε και μπροστά στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος τους δεν υπολόγιζαν τίποτε.