Το πολύ ευαίσθητο θέμα της μόλυνσης του περιβάλλοντος χώρου των Κυθήρων με παντός είδους σκουπίδια, θίγει η εφημερίδα «ΚΥΘΗΡΑΪΚΑ» στο τεύχος Ιανουαρίου.
Το άρθρο επικεντρώνεται στους δύο βασικούς άξονες ευθύνης που διέπουν τους ανθρώπους που ζουν και βιοπορίζονται στον τόπο. Από την μία, έχουμε τον συλλογικό άξονα, με επίκεντρο τον Δήμο και τα συλλογικά του όργανα και από την άλλη τον πολίτη, ως αυτόνομη οντότητα.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο αρθρογράφος «καταλογίζει» πολιτικό κόστος στην επιλογή μη δράσης. Από την μία, ο Δήμος, ο οποίος ενεργοποιεί τα αντανακλαστικά του, συνήθως καθυστερημένα, απλά για ένα «επιφανειακό σκούπισμα». Απουσιάζουν οι εις βάθος τομές, με το περιβαλλοντικό ζήτημα να διατηρείται χαμηλά στην ατζέντα των δημοτικών συμβουλίων, ίσως επειδή «τα κομμένα δέντρα και τα ριγμένα μπάζα, είναι έργο ανθρώπων που ψηφίζουν», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο αρθρογράφος.
Πολιτικό κόστος, όμως, διακρίνει και στην ατομική ευαισθητοποίηση, ή πιο σωστά στην έλλειψη ενσυναίσθησης από μέρους όλων μας, ως πολίτες και δημότες. Εδώ, το πολιτικό κόστος, ερμηνεύεται ως «συνθήκη σιωπής» για ένα «έγκλημα», το οποίο, διαπράτουμε, είτε πρωτογενώς είτε μια δεύτερη (ή πολλοστή) φορά με την επιλογή μη καταγγελίας του, για τον «φόβο των Ιουδαίων». Μια συνθήκη, αναγκαία για την επιβίωση όπως την αντιλαμβάνεται το «εγχειρίδιο του καλού νοικοκυραίου», ο οποίος, απλά έχει μάθει να θάβει τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Αρκεί αυτό (το χαλί) να εξαιρεί την πίσω αυλή του από το γενικό χάλι.
