ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ἠχητικό μήνυμα)
ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΛΟΥΚΑ
(14-12-2025)
ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ
Νέα ζωή
Μιλάει, Χριστιανοί μου, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν σημερινή περικοπή πρός τούς Κολοσσαεῖς. Οἱ Κολοσσές ἦταν παλιά ἀκμάζουσα πόλη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στήν περιοχή τῆς Φρυγίας. Μέ τό σημερινό γράμμα του ὁ Ἀπόστολος θέλει νά προφυλάξει τούς πιστούς τῆς πόλης ἀπό αἱρετικές διδασκαλίες, ὑπερασκητική συμπεριφορά καί ἀγγελοθρησκεία. Γι’ αὐτό καί τούς ὑποδεικνύει ποιές εἶναι οἱ πραγματικές ἀρετές στίς ὁποῖες εὐαρεστεῖται ὁ Θεός.
Ὑπογραμμίζει τήν χαώδη διαφορά μεταξύ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου (τοῦ ἁμαρτωλοῦ) καί τοῦ νέου (πού ἔχει ἐπίγνωση Αὐτοῦ πού τόν ἔκτισε).
Συνέπεια αὐτῆς τῆς διαφορᾶς εἶναι πώς, ὅποιος ἐπιλέξει τήν Πίστη στόν Πλάστη του, ὀφείλει νά πάρει ὁριστικά δύο ἀποφάσεις: Πρῶτον τήν νέκρωση τοῦ γήϊνου, τοῦ ἁμαρτωλοῦ παρελθόντος του καί δεύτερον τήν ἐφαρμογή στήν πράξη τῆς πραότητας, τῆς ἀγαθότητας, τῆς ἀλήθειας στά λόγια, τῆς καθαρότητας στό στόμα.
Ἐπειδή πάντα μιά τέτοια ἀλλαγή στήν ζωή μας εἶναι δύσκολη κάι ἐπίπονη, ὁ Παῦλος -προειδοποιώντας- ὑπερθεματίζει : Μιλάει γιά νέκρωση τῶν ἁμαρτωλῶν («γήϊνων») παθῶν, πού ἔχουν ἐνδεχομένως κατακυριεύσει τούς ἀνθρώπους, ὥστε νά τά θεωρεῖ πιά «μέλη» μας. Ἐπισημαίνοντας μάλιστα ὅτι μιά τέτοια ἀπείθεια στίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἐπισύρει τήν ὀργή Του. Ἀφοῦ δεχθεῖ πώς καί οἱ ἀναγνῶστες τῆς ἐπιστολῆς του περπάτησαν σέ δρόμους ἁμαρτίας, τούς δικαιολογεῖ κάπως ἐπειδή, πρίν βαπτισθοῦν καί γνωρίσουν τόν Χριστό ζοῦσαν καί περπατοῦσαν ἀνάμεσα σέ ἁμαρτωλό κόσμο.
Βλέπει, συμβολικά, τόν ἁμαρτωλό ἑαυτό σάν παληό ροῦχο, πού πρέπει νά τινάξουμε ἀπό πάνω μας. Ἀντίθετα, νά ντυθοῦμε μέ τήν θέλησή μας τόν νέον ἄνθρωπο, πού ἐμπνέεται, πιστεύει, καί ἀκολουθεῖ – προσπαθώντας νά Τόν μιμηθεῖ – τόν Κύριο τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀνάστασης.
Σ’ αὐτήν τήν «νέα ζωή» δέν ὑπάρχουν διακρίσεις. Διακρίσεις φυλετικές, θρησκευτικές, οἰκονομικές, σωματικές. «Οὐκ ἔνι Ἕλλην ἤ Ἰουδαῖος, βάρβαρος ἤ ἐλεύθερος, Σκύθης ἤ δοῦλος» ἀλλά τά πάντα τῆς ζωῆς μας ἔχουν ἀναφορά στόν Χριστό. Μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, μέ βέβαιη ἐλπίδα, μέ ὅραμα Παραδείσου, μέ ἀγάπη, πού ὑπομένει.
Μέ χαρά, πού προσδοκᾶ!..
Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος
