Πολλά χρόνια πριν, μια συγκλονιστική είδηση συνετάραξε ξαφνικά τη σουηδική κοινωνία και όλο τον κόσμο: ο διάσημος σκηνοθέτης Ινγκμαρ Μπέργκμαν συνελήφθη για φοροκλοπή, ενώ έκανε πρόβες στο κρατικό θέατρο! Από την αστυνομία έσπευσε έξαλλος να ζητήσει τηλεφωνικά τη βοήθεια του πρωθυπουργού Ούλοφ Πάλμε, ο οποίος του εξέφρασε τη λύπη του, αλλά και πλήρη αδυναμία να παρέμβει, αν πρόκειται για φορολογικό αδίκημα!
Ο διάλογος, την ίδα ημέρα, των δημοσιογράφων με τον Πάλμε θα ‘πρεπε να διδάσκεται στα σχολεία όλου του κόσμου:
Δημ.: «Ελεος, κ. πρόεδρε! Ο Μπέργκμαν είναι εθνικό μας κεφάλαιο. Δεν του πρέπει τέτοια μεταχείριση»…
Πάλμε: «Ο νόμος ισχύει για όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως ή δεν ισχύει για κανέναν…»
Δημ.: «Και, επιτέλους, ο Μπέργκμαν είναι και προσωπικός σας φίλος…»
Πάλμε: «Ενας λόγος παραπάνω. Το ξέρουν όλοι ότι είμαστε φίλοι. Αν, λοιπόν, γίνει γνωστό ότι ως πρωθυπουργός χαρίζομαι στους φίλους μου, πώς θα πείσω κάθε πολίτη να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του;»
Για παρεξήγηση (λογιστικό λάθος) επρόκειτο. Αγανακτισμένος ο Μπέργκμαν έφυγε από τη Σουηδία. Το μάθημα αγωγής του πολίτη του Ούλοφ Πάλμε έμεινε – να διδάσκει εσαεί τους δεκτικούς…
