Απορρίφθηκε, με απόφαση του Γενικού Διευθυντή Περιβαλλοντικής Πολιτικής του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, το αίτημα για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του έργου: «Αιολικοί Σταθμοί Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) συνολικής ισχύος 486 MW στις 14 ακατοίκητες νησίδες του νοτιοανατολικού Αιγαίου.
Πρόκειται για τις νησίδες Κίναρος, Λιάδι και Λέβιθα του δήμου Λέρου, Κουνούποι, Σύρνα, Πλακίδα, Μεσονήσι, Μεγάλο Σοφράνο,Οφιδούσσα του δήμου Αστυπάλαιας, τις νησίδες Κανδελιούσα, Περγούσσα και Παχειά του δήμου Νισύρου, Παχειά και Μακρά του δήμου Ανάφης.
Βασική αιτία της απόρριψης, σύμφωνα με την απόφαση, ήταν οι εξαιρετικά σημαντικές και αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα προέκυπταν από την Εγκατάσταση Αιολικών Σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας στις προστατευόμενες νησίδες του Ν. Αιγαίου, γνωστές ως τα “Γκαλαπάγκος της Μεσογείου”, ένα από τα τελευταία καταφύγια βιοποικιλότητας στην Ευρώπη!
Να σημειωθεί ότι η προσπάθεια για την προστασία των νησίδων, κράτησε δύο χρόνια. Συνεργάστηκαν πολίτες, κινήματα, περιβαλλοντικές οργανώσεις ενώ ισχυρές ήταν οι παρεμβάσεις προς τους αρμόδιους φορείς και η δημοσιοποίηση του θέματος σε Ελλάδα και εξωτερικό. Καθοριστική ήταν επίσης και η επιστημονική τεκμηρίωση.
Η απόφαση του Γενικού Διευθυντή Περιβαλλοντικής Πολιτικής του ΥΠΕΝ, αναφέρει:
“Αποφασίζουμε την απόρριψη του αιτήματος για την περιβαλλοντική αδειοδότηση του έργου: «Αιολικοί Σταθμοί Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΣΠΗΕ) συνολικής ισχύος 486 MW (106 Α/Γ) στις 14 ακατοίκητες νησίδες Κουνούποι, Σύρνα, Πλακίδα, Μεσονήσι, Μεγάλο Σοφράνο, Παχειά Ανάφης, Μακρά, Λιάδι, Κίναρος, Λέβιθα, Οφιδούσσα, Κανδελιούσσα, Περγούσσα, Παχειά Νισύρου των Δήμων Νισύρου, Λέρου, Αστυπάλαιας και Ανάφης, της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, που αποτελείται από τρία (3) ΑΣΠΗΕ, τα συνοδά τους έργα, και τη διασυνδετική Γραμμή Μεταφοράς (υπόγεια και υποβρύχια), 150 kV, με το ΚΥΤ Λαυρίου του Δήμου Λαυρεωτικής, της Περιφέρειας Αττικής», διότι οι αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις του προτεινόμενου έργου χαρακτηρίζονται ως εξαιρετικά σημαντικές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τεκμηριωθεί πως υπάρχει βεβαιότητα των αρμοδίων αρχών για το ότι το έργο δεν θα παραβλάψει την ακεραιότητα του τόπου, σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 3 της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ.”
