SUNDAY MESSAGE (audio message)
BY HIS EMINENCE THE METROPOLITAN
KYTHIRA & ANTIKYTHIRA SERAPHIM
SUNDAY NOON
(17-11-2024)
WRITTEN DIVINE PROCLAMATION
Greed and folly
Many times, my Christians, our Lord referred to His parables to the rich.
In today's Gospel reading, He described in all wisdom the rich man who in that year his immense fortune yielded more fruit, «his country was blessed».
Then, instead of thanking God and considering the favourable circumstances as an opportunity for charity, he was overcome by anxiety and worry: Where to put his goods?!.
Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι ἦσαν ἀπόντες τίς ὧρες τῆς ἀγρύπνιας του. Τόν ἐνδιέφερε μόνον ὁ ἑαυτός του. Κι αὐτό φαίνεται καθαρά ἀπό τό γεγονός ὅτι χρησιμοποιοῦσε τήν κτητική λέξη γιά ὅλα: «τά ἀγαθά μου», «τάς ἀποθήκας μου», ἀκόμη καί «τῇ ψυχῇ μου»!Ταυτόχρονα, οὔτε ὑποψία δέν ἄφηνε νά περάσει ἀπό τόν νοῦ του, πώς ὅλοι μας -πλούσιοι καί πτωχοί- εἴμαστε θνητοί. Οὔτε πώς τό δῶρο τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας εἶναι στάδιο δοκιμῆς.
Μιά τέτοια νοοτροπία ὁ Ἰησοῦς τήν χαρακτηρίζει ἀφροσύνη. Μιά ἀφροσύνη πού φροντίζει γιά τά μάταια, πού θεωρεῖ τά προσωρινά μόνιμα. Πού νομίζει κάποιος τόν ἑαυτό του μόνον ἐπί τῆς γῆς. Τό χειρότερο, πού ἐκλαμβάνει τόν ἴδιο ὡς ἀθάνατο : ἔχει ἔτη πολλά. Τό τέλος ἀπό τώρα θά σκέπτεται;
Καί ὁ Θεός, ὁ πανάγαθος, ὁ φιλάνθρωπος ὥστε νά δώσει τόν Υἱό Του «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς», τόν ρωτᾶ : «Σέ ποιόν θά ἀνήκουν αὐτά πού ἑτοίμασες, μετά θάνατον;».
Really, who? Not even his relatives did the rich man of the parabola think of... Did he have any of his own?;
Christ, my friends, leaves the end of His parabola unanswered. Unanswered, but absolutely self-evident.
And at the same time it leads us to deeper thoughts.
Why do we live? Why do we ever cease to live biologically?Is our face saved when we leave the world? And what awaits us? Will we be judged by our own choices? And if we didn't go through life wisely, will we pay the price?;
Τό παράδειγμα τῆς παραβολῆς, χριστιανοί μου, μᾶς δείχνει τόν δρόμο τῆς χάριτος καί τῆς χαρᾶς. Κι ἄν ἀπό λάθη πορευθήκαμε μέχρι τώρα, ψάχνοντας γιά «ἀποθῆκες μείζονες», ὑπάρχει ἐλπίδα. Ἡ μεγάλη ἐλπίδα πού χαρίζει ἡ μετάνοια. Ἄν προσέξαμε τήν παραβολή, ἄν διακρίναμε τό ἄδοξο τέλος τῆς ἐγωϊστικῆς εὐμάρειας ἄς ἀνασκουμπωθοῦμε σέ ἔργα ἀντιλήψεως τῶν ἀδελφῶν μας. Σέ φιλανθρωπία. Ἤ σωστότερα σέ φιλαδελφία.Πού ἔχει τίς ἀποθῆκες της ἀνοιχτές. Πού ξαγρυπνᾶ ὄχι γιά τά δικά μας ἀγαθά, ἀλλά γιά τίς ἀνάγκες τῶν ἀδελφῶν μας, τῶν ἀδελφῶν τοῦ Χριστοῦ…
Rev. P. Mariatos
