Ζούμε στην εποχή των μεγάλων «αλλαγών», του επαναπροσδιορισμού των αξιών, της καταστρατήγησης της γλώσσας, της πλήρους επιβολής της ασυδοσίας και ατιμωρησίας των λαμόγιων και των πάσης φύσεως βλακών.
Τους βλάκες μπορεί να τους περιφρονεί ο κόσμος, όχι όμως η πολιτεία και η επιστήμη. Από τις επιστήμες έως τώρα μονάχα η ιατρική και η νομική ασχολήθηκαν με αυτούς. Η ιατρική καθόρισε τις αιτίες, τα είδη και τους βαθμούς της διανοητικής τους εξασθένησης. Η νομική (και η πολιτεία) καθόρισε το βαθμό του καταλογισμού των πράξεων τους.
Σύμφωνα με τον Ανατόλ Φρανς, «οι βλάκες είναι όχι μονάχα απαραίτητοι για την κανονική λειτουργία της κοινωνικής μηχανής, αλλά και την διευθύνουν, την συντηρούν και την διαιωνίζουν. Αυτοί είναι οι κατακτητές της ζωής, αυτοί είναι η ανασχετική δύναμη που συγκρατεί τον κόσμο από τον εκτροχιασμό. Είναι οι φορείς της ιστορίας και η μόνη ελπίδα, πως η κοινωνική ζωή θα πηγαίνει στρωτά και «φρόνιμα» χωρίς άλματα και τρανταγμούς. Χωρίς την σοβαρή συμβολή των βλακών, δεν υπάρχει κοινωνία».
Και γιατί είναι οι βλάκες καλύτερα οπλισμένοι στον αγώνα της επικράτησης; Γιατί έχουν μεγάλες βιολογικές ικανότητες.
Α. Έχουν την έμφυτη ροπή της αγελοποιήσεως. Πηγαίνουν όλοι πλάτη με πλάτη στην κατάχτηση των πιο υψηλών κοινωνικών θέσεων, συνασπίζονται σε ισχυρές κλίκες. Εν τη ενώσει η δύναμης. (Μία πρωϊνή επίσκεψη στην πλατεία του Ποταμού θα σας το επιβεβαιώσει πλήρως).
Β. Διαθέτουν περισσότερα και ασφαλέστερα μέσα στον αγώνα: κολακεία, ψευτιά, συκοφαντία, απάτη, ραδιουργία, σωματεμπορία, το «ποιείν τον καραγκιόζην», χειροφιλήματα κ.λ.π. και με αυτά τα μέσα που δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ο ευφυής (γιατί είναι και μαζί αξιοπρεπής) υπερισχύουν.
Οι βλάκες είναι οι πραγματικοί «ευφυείς» και οι λεγόμενοι «ευφυείς» είναι οι πραγματικοί βλάκες. Τι θα πει «ευφυής»; Ο ευ πεφυκώς. Εκείνος που από τη φύση του είναι επιτήδειος για μια δουλειά. Και στην κοινωνία, που είναι ζούγκλα και όπου το δυνατό αγρίμι τρώει το αδύνατο, ευφυείς είναι οι τρώγοντες και βλάκες οι τρωγόμενοι.
Πολλοί βλάκες έχουν καταλάβει διαδοχικά τα περισσότερα αξιώματα της κοινωνίας και της πολιτείας, από του προέδρου της δημοκρατίας μέχρι του προέδρου του «συλλόγου εγγύων μυγών», του «γενικού γραμματέα της γενικής συνομοσπονδίας πωλητών ποντικοπαγίδων» κ.λ.π, αξιώματα που βεβαίως ποτέ δεν θα επιδιώξει ένας σοβαρός απασχολούμενος άνθρωπος.
Διαβάζοντας όλα αυτά μέσα από τις μελέτες που έχουν κατά καιρούς κάνει διάφοροι κοινωνιολόγοι στο παρελθόν και αντιμετωπίζοντας την σημερινή κατάσταση της κοινωνίας, τόσο στην κλίμακα του Ελλαδικού κράτους όσο και στην κλίμακα την τοπικής κοινωνίας, διαπιστώνει κανείς την απόλυτη τεκμηρίωση των λεγομένων τους.
Κύθηρα 2026, οδηγείς από τον Ποταμό στην κατεύθυνση της Χώρας και διασχίζοντας τα Δόκανα συναντάς ταμπέλα «ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ, ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΕ ΤΟ ΝΗΣΙ ΚΑΘΑΡΟ» . Αμέσως κάποιος λογικός άνθρωπος θα σκεφτεί ότι εκτός τον περιπατητικό, τον θρησκευτικό και τον γενικό τουρισμό έχουμε και επισκέπτες οι οποίοι ή θα καταφθάνουν με αλεξίπτωτα ή θα τους εναποθέτει στο νησί κάποιο drone! Γιατί πως αλλιώς δικαιολογείται η ύπαρξη μίας τέτοιας πινακίδας στο σημείο αυτό;!
Κάδοι απορριμμάτων στον χώρο στάθμευσης στον Ποταμό. Ότι το καλύτερο που συνάδει με την ύπαρξη των προαναφερθέντων πινακίδων. Έτσι για να πούμε στους επισκέπτες «καλώς ήρθατε, πάρτε μία πρώτη γεύση». Εάν ληφθεί επίσης υπόψη το μπλοκάρισμα και διαρροή των λυμάτων στον εν λόγω χώρο, τότε έχουμε το απόλυτο στο καλωσόρισμα των τουριστών.
Χριστούγεννα στον Ποταμό των Κυθήρων και ο χώρος κατακλύζεται από ξενόγλωσσα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, προφανώς λόγω έλλειψης κάποιων ελληνόγλωσσων. «Σπιτάκια» στημένα (αγνώστου αρχιτεκτονικού ρυθμού, εκτός και εάν οι ειδικοί μας ενημερώσουν περί αυτού) ως προσπάθεια διατήρησης των πατροπαράδοτων εθίμων του νησιού.
Μία κεντρική πλατεία κατακλυσμένη άναρχα από τραπεζοκαθίσματα των διαφόρων επιχειρηματιών σε πλήρη ασυδοσία. Και αναρωτάται κανείς: Εάν όλα τα καταστήματα της κεντρικής οδού που διασχίζει τον Ποταμό, από το Αστικό μέχρι το φούρνο, ήταν καταστήματα εστίασης τότε προφανώς για να χωρέσουν όλα τα τραπεζοκαθίσματα θα έπρεπε η πλατεία να αναπτύσσεται σε δύο ή τρεις ορόφους.! Πολύ πρωτότυπο αλλά και πρωτοπόρο. Τρέξετε μη σας κλέψουν την δόξα οι επόμενοι. Η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, καραδοκούν.
Κυριακάτικο παζάρι στον Ποταμό (ναι αυτό που προσπάθησε και ακόμα προσπαθεί να καταργήσει ο κος Χαρχαλάκης), αυτό που ήθελε να βάλει «σε τάξη» η Δημοτική αρχή. Αφού υλοποίησε την εγκατάσταση δικτύου ύδρευσης για τον καθαρισμό αυτής μετά το παζάρι, προχώρησε στην «νομιμοποίηση» των συμμετεχόντων και την εναρμόνιση των πωλούμενων προϊόντων με βάσει τις ισχύουσες διατάξεις (!). Που να βρει χρόνο να επιληφθεί του κυκλοφοριακού κομφούζιου που συμβαίνει από το Μελτέμι και άνωθεν στην κατεύθυνση του Καραβά. Είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να γίνει μία μονοδρόμηση!
Αγία Πελαγία. Συγκεντρώνει το 35% με 40% του συνολικού αριθμού των υπαρχόντων ξενοδοχειακών κλινών των Κυθήρων. Και αντί να προτεραιοποιηθεί η κατασκευή αποχετευτικού δικτύου και η δημιουργία μιας μονάδας βιολογικής επεξεργασίας των λυμάτων, δρομολογήθηκε η κατασκευή αποχετευτικού δικτύου μήκους πολλών – πολλών χιλιομέτρων για να οδηγηθούν τα λύματα των απανταχού οικισμών στο κέντρο βιολογικής επεξεργασίας λυμάτων στο Καψάλι.
Ομάδα στην Αγία Πελαγία λειτουργούσα «αυτοβούλως» είχε την καταπληκτική ιδέα να προτείνουν να αποξηλωθούν οι τσαρδάκες που δεν χρησιμοποιούνται για να μπορούν να παίζουν τα παιδιά! Δηλαδή κάτω από τις τσαρδάκες τα παιδιά δεν μπορούν να παίξουν. Πρέπει να είναι εκτεθειμένα στο λιοπύρι για να το ευχαριστιούνται!
Πρωτεργάτης; Ο μόνος που δεν δικαιούται να έχει τσαρδάκα, και όμως έχει!
Αποχέτευση Ποταμού. Εδώ και σαράντα χρόνια δεν έχει ολοκληρωθεί.
Θέατρο «Τα Σανίδια» στον Άγιο Γιάννη. Κλειστό (Η αλήθεια είναι ότι αυτή την ικανότητα να κλείνει χώρους, την έχει ο εκλόγιμος μονάρχης).
Ο λατζέρης, ο τοκογλύφος, η αρκούδα, ο αρκουδιάρης, οι αυτό επικαλούμενοι «επιφανείς Κυθήριοι» (εξ Αθηνών), ο Ρασπούτιν και τόσοι άλλοι μας καταδυναστεύουν, διακηρύσσοντας πως θέλουν να μας προστατέψουν!
Λίγα από τόσα ακόμα περισπούδαστα που συμβαίνουν στα Κύθηρα.
Οι κατακτητές της ζωής, η ανασχετική δύναμη που συγκρατεί τον κόσμο από τον εκτροχιασμό. Οι φορείς της ιστορίας και η μόνη ελπίδα, πως η κοινωνική ζωή θα πηγαίνει στρωτά και «φρόνιμα» χωρίς άλματα και τρανταγμούς. Χωρίς την σοβαρή συμβολή των βλακών, δεν υπάρχει κοινωνία».
Ένας ΕτεοΤσιριγώτης
Και για την αντιγραφή
Σταύρος Μεγαλοκονόμος
