Η ιστορία του Φώτη. Η Ελλάδα της κρίσης. Μια αλληγορία για τη ζωή μας. Για όλα όσα μπορείς, όχι σε πείσμα, αλλά χάριν της συντριβής να πετύχεις. Ζωή είναι αυτή η έκπληξη που σε μεταμορφώνει σε κάτι που δεν ήσουν. Σε κάτι που μπορείς να γίνεσαι. Να αγαπάς αυτό το άλλο που δεν ήσουν. Αυτό το άλλο που μπορείς να γίνεσαι.
Ο Φώτης, ένα αυτοδημιούργητο golden boy, γέννημα και θρέμμα μιας διάσπαρτης από πλαστούς μύθους εποχής. Έζησε το ψεύτικο μεγαλείο μιας ζωής στηριγμένης σε γυάλινα πόδια. Όταν όλα κατέρρευσαν, άρχισε η ανύψωση. Η σπαταλημένη ζωή ξανακερδίζεται. Στα Κύθηρα. Στα Κύθηρα που ποτέ δεν θα τα βρούμε, όπως λέει το τραγούδι. Η ζωή του Φώτη μια υπόμνηση για όλα όσα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος, περιορισμένος από τα δεδομένα της εποχής του και ανοριοθέτητος από τα δεδομένα της ψυχής του.
Σκηνοθεσία: Πέννυ Παναγιωτοπούλου.
Ιδέα-επιστημονική επιμέλεια: Φωτεινή Τσαλίκογλου.
Η παράξενη εποχή μας φέρνει στο προσκήνιο με ένα δικό της τρόπο την απώλεια, το πένθος, το φόβο, την οδύνη. Αλλά και την ανθεκτικότητα, τη δύναμη, το φώς μέσα στην ομίχλη. Ένα δύσκολο στοίχημα εξακολουθεί να μας κατευθύνει: Nα δώσουμε φωνή στο αμίλητο του θανάτου.
Όχι κραυγαλέες, επισημάνσεις, όχι ηχηρές νουθεσίες και συνταγές, όχι φώτα δυνατά που πιο πολύ συσκοτίζουν παρά φανερώνουν. Ένας ψίθυρος αρκεί. Μια φωνή που σημαίνει.
Που νοηματοδοτεί και σώζει τα πράγματα από το επίπλαστο, το κενό, το αναληθές.
Η λύση τελικά θα είναι ο άνθρωπος. Ο ίδιος άνθρωπος κατέχει την απάντηση στο «αν αυτό είναι άνθρωπος». O άνθρωπος, είναι πλάσμα της έλλειψης αλλά και της υπέρβασης. «Άνθρωπος σημαίνει να μην αρκείσαι». Σε αυτόν τον ακατάβλητο άνθρωπο είναι αφιερωμένος και ο νέος κύκλος των εκπομπών μας. Για μια υπέρβαση διψούν οι καιροί.
Ανώνυμα, και επώνυμα πρόσωπα στο Μαγικό των Ανθρώπων, αναδεικνύουν έναν άλλο τρόπο να είσαι, να υπομένεις, να θυμάσαι, να ελπίζεις, να ονειρεύεσαι…
Την ιστορία τους μας πιστεύτηκαν είκοσι ανώνυμοι και επώνυμοι συμπολίτες μας. Μας άφησαν να διεισδύσουμε στο μυαλό τους. Μας άφησαν για μια ακόμα φορά να θαυμάσουμε, να απορήσουμε, ίσως και λίγο να φοβηθούμε.
Πάντως μας έκαναν και πάλι να πιστέψουμε ότι «Το μυαλό είναι πλατύτερο από τον ουρανό».
