- Τίτλος: I Vitelloni
- Έτος: 1953
- Χώρα: Ιταλία
- Σκηνοθεσία: Φεντερίκο Φελίνι
- Είδος: Κωμωδία, δράμα
- Παίζουν: Franco Interlenghi, Alberto Sordi, Franco Fabrizi, Leopoldo Trieste, Riccardo Fellini, Leonora Ruffo
Συνέχεια στο κινηματογραφικό πάνθεον του Kythera.News, με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Φεντερίκο Φελίνι. Το «I vitelloni» (ελληνιστί, «τα μοσχάρια», ή σε πιο ελεύθερη μετάφραση «οι τεμπελχανάδες») είναι μια ηθικοπλαστική κωμωδία, με αυτοβιογραφικά στοιχεία, που καθιέρωσε το χαρακτηριστικό καρναβαλίστικο και καθόλα αυτάρεσκο ύφος του δημιουργού του και παράλληλα αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του ιταλικού νεορεαλισμού, τον οποίο και ουσιαστικά αποκαθήλωσε εκούσια.
Στην υπόθεση της ταινίας, 5 τριαντάρηδες σε μια επαρχιακή κωμόπολη της Ιταλίας, παλεύουν με την ανία και με την προσωπική τους άρνηση να ενηλικιωθούν. Μεθούν, περιπλανιώνται άσκοπα, γλεντοκοπούν, φλερτάρουν ασύστολα, ζουν ενσιτκτωδώς.
Του καθενός τα όνειρα αρχίζουν και τελειώνουν στα γεωγραφικά όρια του πεπερασμένου χώρου που τους περιβάλλει, ευνουχισμένα από την πατριαρχική ευθανασία της αισθαντικότητας που βιώνουν στο οικείο περιβάλλον του ο καθένας.
Κι ενώ μοιάζουν βολεμένοι στην ανυπαρξία, συνεχίζουν να προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο, λες και ο χρόνος δεν κυλά γραμμικά για τους ίδιους. Δεν είναι θέμα συνειδητοποίησης αλλά άρνησης αυτοαποδοχής. Κι αυτό έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την τελική τους συνθηκολόγηση, αφού είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η επανάσταση με μοναδικό διακύβευμα το μεγάλωμα των ορίων ύπαρξης, θα φέρει ακριβώς αυτό. Μια λίγο μεγαλύτερη γωνιά για να αράξουν το υπερτροφικό τους εγώ από εκείνη της προηγούμενης γενιάς. Με την ίδια κατάληξη αν και από διαφορετικό πρίσμα.
Αυτή είναι και η υπέρτατη απελπισία της ταινίας, που συνυφασμένη με τις βιωματικές εμπειρίες του ίδιου του Φελλίνι από τα εφηβικά του χρόνια στο Ρίμινι, δρα ως καθαρτικό και Κολυμβήθρα του Σιλωάμ για ένα ανώδυνο πέρασμα στις ομφαλοσκοπικές δημιουργίες του auteur στις οποίες αβίαστα μεταπήδησε αμέσως μετά. Ένα προσωπικό καθαρτήριο, που παραμένει μέσα στην χαρωπή ζοφερότητά του, μια από τις μεγάλες στιγμές του ιταλικού κινηματογράφου των μέσων του περασμένου αιώνα.
